FrpWorld.Com

(15 dakika sonra)
Yağmur şiddetlenmişti. Fergun, şule ve Melike uçaktan düşen parçaları takip ederek sonunda uçağın ön kısmına ulaşmıştı.
Fergun: “Ben önden gideyim.” dedi. Tam ileri adım atmıştı ki üzerin yıldırım düştü.
(Kıyıda)
Pelin, cebinden çıkarttığı çakıyla Mehmet’e arkadan yaklaştı:
“Seni öpücük güzeli.” dedi dalga geçerek.
“Hey, kızım. Sakin ol.” dedi Mehmet.
Pelin çakıyı Mehmet’in boğazına dayadı:
“Ã?nce dilini keseceğim. Sonra da boğazını...”

Gürhan yanına yaklaşan kadını önce fark etmedi. Kadın omzuna değerek:
“Ne yapıyorsun, tekno-adam?”
“Telsizi tamir etmeye uğraşıyorum.” dedi Gürhan kadına bakmadan.
Kadın elini uzatarak: “Adım Pelin.” dedi.
“Ben de Gürhan Ya da tekno-adam ne dersen artık.”
(1 saat sonra)
“Uçağın ön kısmı ormanın derinliklerine düşmüş. Sanmıyorum ama pilot hala sağ ve yaralı bir halde yardım bekliyor olabilir.” dedi Fergun.
“Bir kaç kişinin yardımına ihtiyacım olacak.”
“Ben gelirim.” dedi Melike.
“Ben de geleyim. Pilot yaralıysa yardımım dokunur.” dedi şule.
“Eğer isterseniz ben de gelirim.” dedi Mehmet kelepçelendiği yerden.
“Sen konuşma.” dedi Fergun sertçe.
Gürhan, Fergun’a yaklaştı: “Eğer sağlam ve işe yarar elektronik parçalar bulursanız, taşıyabildiğinizi getirin.” dedi.

(2 dakika sonra)
Melike bir şeyler ile uğraşan Gürhan’a yaklaştı: “Ne yapıyorsun?”
Elinde eski bir telsiz vardı. Gürhan “Eğer çalıştırabilirsem belki kurtarma helikopteri göremezse diye...” diye açıkladı.
“Uçağın gibi olmasın da...” dedi alay edercesine Melike ve aynından uzaklaştı.
O sırada Fergun, bir kadınla tartışıyordu. Kadın oldukça sinirliydi.
“Aramızda bir suçlu vardı ve bizim haberimiz bile yoktu.”
“Kelepçeli bir mahkumdu.” dedi Fergun sakince.
“Kelepçeliymiş.” dedi kadın. O sırada Mehmet kadına öpücük attı.
“Bu tam bir kepazelik.” dedi kadın ve uzaklaştı.
“Gergin bir ortam.” dedi Melike Fergun’a.
“Kadın bir dolandırıcı. Ama üste çıkmayı biliyor.” dedi Fergun deminki kadını göstererek.

(Yarım saat sonra)
şule kendini bir ormanda buldu. Son hatırladığı uçağın camından ona bakan bir kargaydı. Yavaşça ayağa kalktı: “Ben nerdeyim?” diye sordu kendi kendine.
Uçağın enkazına doğru koştu. Yaralılara yardım etmeye başladı. Melike, şule’yie yaklaştı.
“Biz öldük mü?” diye sordu. şaşkındı ve dili tutulmuştu.
“Burası Meksika değil ki. Dava edeceğim vallahi.” diye bağırdı adamın biri ve cebinden tabancasını çıkardı. “Bu uçağın pilotu nerde?”
Fergun adama yaklaştı: “Sakin olsana.”
“Sana ne lan, armut.” diye bağırdı adam.
“Ne yapacaksın lan?” diye bağırdı bu sefer Fergun. “Vuracak mısın sanki?”
Adam yavaşça tabancasını indirdi. “Haklısın.” diyebildi sakince.
(10 dakika sonra)
“Adamın adı Mehmet. On dört banka soygunu, dört silahlı eylem... Dahası da var. Ama söylemeye dilim varmaz.” dedi Fergun.
Mehmet kelepçelenmişti. “Fırsat varken nefes al bolca.”
Fergun polisti. Mehmet’i Meksika’daki mahkemeye yetiştirmekle görevlendirilmişti. Melike’ye dikkatle baktı:
“Uçakta gözüme tanıdık gelmiştiniz de hatırlayamamıştım. Siz şu meşhur rock şarkıcısınız.”
“Ne hoş bir tesadüf...” dedi Mhmet dalga geçerek.
“Kasetini almamıza gerek kalmadı.” diye de ekledi.

(Kokpitte)
Pilot tedirgindi. Hostes terini siliyordu.
“Onur Bey, bunu başarabilecek misiniz?”
“Bilemiyorum, Katharina. En iyisi en yakın yere inmek olacak galiba.”
“Ama Hint Okyanusunun üstündeyiz. “ diye bağırdı Katharina.
“Bu olamaz işte.” dedi Onur sakin olmaya çalışarak.
“Ne olamaz?”
“Kumanda bozuldu. Bu uçağın ben şimdi...” diye söylendi Onur.
(5 dakika sonra)
Uçak yavaşça yere düşmeye başladı. Melike korkuyla:
“Ben yüzme bilmem.” diye bağırdı.
“Merak etme. Ben nefes tutma şampiyonuyum.” dedi arkadaki gözlüklü, hafif sakallı adam.
“İçim rahatladı.” dedi Melike alaycı bir tonda.
“Adım Fergun bu arada.” dedi adam ama eli boşta kaldı.

“Sulep Hava Yollarına hoş geldiniz. Gündelik ihtiyaçlarınız için birbirinden estetikli hosteslerimizden yardım talebinde bulunabilirsiniz. Rotamız Ege Denizi üzerinden Meksika dolaylarına doğru yol alacaktır. Biraz sarsıntı olabilir. şimdiden özür dileriz.”
Gergin adımlarla yerine geçti. Bavulundan çıkarttığı aynasına baktı. Sarı, dalgalı saçlarının düzgün görünmesi için uğraştı.
Bir süre sonra yanına kumral, uzun saçlı bir bayan geldi:
“Geçebilir miyim?” diye sordu güleç yüzüyle.
“Tabiki de.” dedi ve ayaklarını geriye alıp geçmesine yardım etti.
“Adım Melike.”
“Memnun oldum, Melike. Ben de şule.”
(10 dakika sonra)
Yolculuk fena geçmemişti. Alsancak’ın üzerinden geçiyorlardı.
“Pislik yuvaları...” diye söylendi Melike.
“Yakında öyle olmayacak.” dedi şule fısıltıyla.
Birden bir sarsıntı oldu. Ama neyseki kısa sürdü.
“Lanetli yer işte.” dedi Melike kızgınlıkla.
(3 saat sonra)
Gece olmuştu. Yanlarından üç hostes geçti. şule uyanmıştı. Ama Melike hala uyuyordu. Karşı taraftaki koltukta oturan gözlüklü, kısa saçlı adam gülümseyerek: “Acele işe şeytan karışır.” dedi.
Sonra “Adım Gürhan. Bu uçak benim tasaramımdı.” dedi.
“Demek uçak mühendisisin. Ben de doktorum. Adım şule.”
“Sizi tanıyorum. şu altı aylık çocuğa böbrek naklini büyük başarıyla gerçekleştirmiştiniz.”
Tekrar sarsıntı oldu. Bu sefer Melike uyandı. Sinirle:
“Ben bu uçağı tasarlayanın...” dedi.
Birden oksijen maskeleri indi.
“Biraz sarsıntılı bir yolculuk olacak. Lütfen kemerlerinizi takınız.” dedi Pilot mikrofondan.