FrpWorld.Com

Bana daha çok bir tanrının çektii acıyı anımsattı. İnsanlara yardım etmek istiyor ama onun bile kıramadıı bazı kurallar bunu yapmasını engelliyor. Bir tanrının ağlaması.. Onun gücünün sonsuz ve olanaklarının her istediini yapmasına izin verecek kaar fazla olduunu düşünen bizler için ne kadar da garip değil mi?

Can Dündar hakkında söylediklerinize katılmıyorum, gerek yazar, gerekse televizyoncu olarak ona sonsuz derecede hayranım... Sadece konuşsa, ne dediği hiç önemli değil, sadece konuşsa bile onu sonsuza dek dinleyebilirim. Ama bu yazıda söyledikleri gerçekten önemli, hepiniz sadece yazıdaki Tanrı'yla ilgilenmişsiniz, oysa asıl ilgilenilmesi gereken yazıdaki insandı, yani bizdik! Tanrı'yı bile nasıl da şaşırttığımızı anlatıyor yazı, o bizi sevgiyle yarattı, biz ise nefretle yaşıyoruz... Tanrı'yı bile ağlatmış gidişatımız, ne kötü!

iyi güzel de Yeminer bu şiir değil ki... En azından bence değil

valla şiire hi bi diyeceğim yok. huşu içinde dinledim daha önce de bi arkadaşın belirttiği gibi.

şahsi kanaatim: Can Dündar; yaratıcılıktan yoksun, şişilmiş ve de yalızlı tabaklarda önümüzde sürülen bir yazar.

Ben can dündarı yaptıklarından dolayı kutlamayan tek sizi gördüm

Büyük güç büyük sorumluluk getirir demişler.(spidermande duymuştum galiba )
Gücün bedelini bi şekilde ödüyorsun...Tanrı olsan bile

Çok güzel gerçekten tanrılık bir bakıma lanet gibi.. Getirdiği gücün yanında çok şey götürüyor.

sorma aynı maillerden benim liseden arkadaşlar da atıyor mail gruba. zaten ne kadar gereksiz, tırı vırı şey var özenle bulup yolluyorlar!

Ã?yleymiş, ben de pek ihtimal vermemiştim. Ama google'dan arayınca çıkıyor. İlham perisi bir ara ziyaret etmiş.

hadi ya bunu Can Dündar mı yazmıs??way bee...benim mailime ikide bir abuk sabuk yazılar gelio cogunu can dündar yazmıs oluo..demek arada bi guzel seylerde yazıomus

Can Dündar, benim de okuduğum birisi değil, ama bu yazısı, yaklaşım biçimi oldukça hoşuma gitti.

hakikaten fena değil. gerçi bir türlü ısınamadım Can Dündar'a ama; olsun !

Çok güzel..(Huşu içinde kalma efekti)

Tanrı'nın göktaşları

Ã?nceki gece, kutsal katında sıkkındı Tanrı...
Dev aynasının karşısında oturmuş elindeki taşlarla oynuyordu.
Yine böyle sıkıntılı bir anında yarattığı insanoğlu, başlıbaşına sıkıntı vesilesi haline gelmişti.
Kulları aşağıda yoksul, yalnız ve mutsuzdu.
Acı çekiyor, kan döküyor, eziyor, öldürüyorlardı. Sevgiden ziyade nefret kusuyor, sevaba değil günaha sarılıyorlardı.
şeytan, zulmün bayrağını dikmişti yerküreye...
"Bıktım" diye mırıldandı Kainatın Efendisi, "...yoruldum asırlardır aynı filmi görmekten! Bilseniz kaç nesilde böyle kaç savaş, kaç yangın izledim ben".
Kederle avucunda çevirdiği taşları, yerküreye doğru attı.
Taşlar, karanlıkta alevli ışıklar saçarak süzüldü aşağı...

* * *
Aşağıda umutla pencerelere üşüştü biçare Ademoğulları...
Kainatın ışıkla dansı başlamıştı.
Bu ışıltılı "yıldız yağmuru"na türlü çeşit manalar vehmettiler.
Toprağa yan yana uzanıp gözlerini gökyüzüne diktiler ve kayan her yıldız için ayrı dilek tuttular:
"Sevdiğime kavuşayım" dedi biri,
"Yoksulluktan kurtulayım" diye yalvardı öteki...
Gökyüzünün "taş yağmuru"nu, yeryüzü "dilek yağmuru" ile yanıtladı sanki: "Acı çekmeyeyim", "Yalnız kalmayayım", "Mutsuz olmayayım".

* * *
Acı acı güldü Tanrı yukarıda...
"Ah kullarım" dedi, "Buradan ne kadar da zavallı görünüyorsunuz.
Göktaşları , gözyaşlarını dindirir mi sanıyorsunuz.
Bu mu onca asırda yaratabildiğiniz uygarlık?
Yağanın taş olduğunu biliyor, ama hala o taşlardan medet umuyorsunuz. Derdinizin devasını onlarda arıyorsunuz.
Oysa attığım taşlardan duvarlar ören sizsiniz. Birbirinin önüne setler çeken siz...
Alçakgönüllülük istedim sizlerden; gönülsüz davrandınız, geriye kala kala sadece alçaklık kaldı".
"Ah zavallı ümmetim" diye dertlendi Tanrı,
"Yıldızlara baktığınız kadar, birbirlerinize baksanız çok daha mutlu olacaksınız.
Benimle konuştuğunuz kadar birbirlerinizle konuşsanız, hiç de böyle yalnız kalmayacaksınız.
Gökyüzünde arayıp durduğunuz çareyi kendinizde, birbirinizde bulacaksınız".

* * *

Sonra efkarla dev aynasına çevirdi yüzünü... Yalnızlığını savmak için onunla dertleşmeye başladı:
"Onca kalabalıkta kendilerini yalnız sanıyorlar. Asıl ebedi yalnızlığa mahkum olan benim, bilmiyorlar" diye iç geçirdi.
Aynada kendini süzdü uzun uzadıya...
Sonra aşağıya baktı.
Yeryüzünde çaresiz gözbebeklerinden uçsuz bucaksız bir samanyolu vardı.
Milyonlarca çift göz, yalnızlığından kurtulmak için umutla kendisine çevrilmiş bakıyordu.
Aniden aynasını çevirip dünyaya tuttu.
Milyonlarca ışıltılı gözbebeği yansıdı göğün yüzünden...
İnsanlar, gökkubbenin aynasında kendi gözbebeklerinin ışığını görüp, takımyıldızı sandılar.
"Tanrım, bu ne mucizevi güzellik, keşke biz de yıldızların gibi ışıldayabilsek" diyerek hayran hayran dilek tutup duaya daldılar.
Bulutlandı Tanrı'nın yüzü...
Tuvalindeki resme kızan bir ressam gibi; çevirdi aynasını geri... Söndü gökkubbenin ışıkları...

Sabah oldu.

CAN DUNDAR

------

Herşey bir yana, meslek olarak tanrılık, hele ki kullarını önemsiyorsan, pek de cazibeli gözükmüyor.
Tanrılığa terfi edeceklerin dikkatine.