by Efla » Mon Nov 15, 2004 1:31 am
Firble wrote:Geç olsa da işte cevap Efla....
Ekmeği de suyu da toprak verir sana
Eğer bilirsen yetinmeyi cömerttir
Her zaman doğa
Eğer aç gözlülükle istersen hep daha fazla
O zaman toprak alır senden intikam
Ve geriye döndüğünde yıllar sonra
Anlarsın harcamışsın ömrünü boşuna
Ozan Firble gururla sundu. : )))
Geç de olsa cevap gelmiş üstaddan,
Geç de olsa geri gidiyor Efla'dan.
Belki bir cevap değil şiirim,
Ama ruhum söylüyor,
Ağzımın söyleyemediğini.
Cevap olsa da olmasa da...
Toprak hayat buldu,
Toprak beden oldu insana.
İnsan suyu buldu doğadan,
Kana kana içti,
Kurtuldu susuzluğundan.
Sonra karnı acıktı insanın.
Doğa ona meyve sundu.
Açıkta kaldı üşüdü insan.
Doğa ona barınak sundu.
İnsan hep daha iyisini istedi.
İnsan toprağa emek verdi.
Toprak insana buğday,
Toprak insana metali sundu,
İnsan emek verdi yine.
Silah oldu, orak oldu metal.
Orak buğdayı ayırdı topraktan,
Doğadan gelen taşlar ezdi buğdayı,
Doğadan gelen suya bulandı un,
Doğadan gelen ateşle pişti.
Ekmek oldu insana.
Yine doyurdu insanın karnını.
İnsan nankördü biraz,
Doğa sabırlıydı ama:
Toprak ağaçlarını sundu,
İnsan katletti ormanları.
Doğa kızdı zaman zaman,
Sel oldu,
Fırtına oldu,
Deprem oldu,
Ne insan yıldı ne de doğa,
Ã?mürlerce devam etti bu böyle.
İnsan azimliydi,
Doğa sabırlı...
İnsan ölecekti sonunda,
Doğa sabırlıydı, beklerdi,
İnsan öldü sonunda.
Ruhu göğe yükseldi,
Bedeni yerde kaldı.
Toprak aldı bedeni,
Toprak aldı insanı,
Toprak yaptı yeniden.
Belki bir intikam,
Belki bir ödül.
Belki yaşananın bedeli,
Belki de değil.
Toprak hakkı olanı aldı.
Ama belki insan,
yaşamak için,
Yapmak zorundaydı...
Belki de böyle yapmak,
İnsanın "doğasında" vardı.
[quote="Firble"]Geç olsa da işte cevap Efla....
Ekmeği de suyu da toprak verir sana
Eğer bilirsen yetinmeyi cömerttir
Her zaman doğa
Eğer aç gözlülükle istersen hep daha fazla
O zaman toprak alır senden intikam
Ve geriye döndüğünde yıllar sonra
Anlarsın harcamışsın ömrünü boşuna
Ozan Firble gururla sundu. : )))[/quote]
Geç de olsa cevap gelmiş üstaddan,
Geç de olsa geri gidiyor Efla'dan. :)
Belki bir cevap değil şiirim,
Ama ruhum söylüyor,
Ağzımın söyleyemediğini.
Cevap olsa da olmasa da...
Toprak hayat buldu,
Toprak beden oldu insana.
İnsan suyu buldu doğadan,
Kana kana içti,
Kurtuldu susuzluğundan.
Sonra karnı acıktı insanın.
Doğa ona meyve sundu.
Açıkta kaldı üşüdü insan.
Doğa ona barınak sundu.
İnsan hep daha iyisini istedi.
İnsan toprağa emek verdi.
Toprak insana buğday,
Toprak insana metali sundu,
İnsan emek verdi yine.
Silah oldu, orak oldu metal.
Orak buğdayı ayırdı topraktan,
Doğadan gelen taşlar ezdi buğdayı,
Doğadan gelen suya bulandı un,
Doğadan gelen ateşle pişti.
Ekmek oldu insana.
Yine doyurdu insanın karnını.
İnsan nankördü biraz,
Doğa sabırlıydı ama:
Toprak ağaçlarını sundu,
İnsan katletti ormanları.
Doğa kızdı zaman zaman,
Sel oldu,
Fırtına oldu,
Deprem oldu,
Ne insan yıldı ne de doğa,
Ã?mürlerce devam etti bu böyle.
İnsan azimliydi,
Doğa sabırlı...
İnsan ölecekti sonunda,
Doğa sabırlıydı, beklerdi,
İnsan öldü sonunda.
Ruhu göğe yükseldi,
Bedeni yerde kaldı.
Toprak aldı bedeni,
Toprak aldı insanı,
Toprak yaptı yeniden.
Belki bir intikam,
Belki bir ödül.
Belki yaşananın bedeli,
Belki de değil.
Toprak hakkı olanı aldı.
Ama belki insan,
yaşamak için,
Yapmak zorundaydı...
Belki de böyle yapmak,
İnsanın "doğasında" vardı.