raini wrote:Biri tanrı olmasına rağmen acı çekiyor.( bu Cyric) Birisi ise tanrı olmasa da gücünü korumayı beceriyor.
Raistlin Tanrı olduğu zaman bütün Tanrıları yoke diyor ve dünyadaki bütün canlıları da yokediyor böylece yokolmuş bir dünyada hükmediyor ve yeni hayat yaratma yetisi de olmadığı için sonsuz bir boşluğun Tanrısı oluyor. Bu nedenle Paladine sayesinde (zaman yolculuğu vs. geçiyorum) uyarılıyor ve tam Takhisis'le savaşarak ilk Tanrıyı öldüreceği an geleceğini öğrenip Tanrılıktan vazgeçiyor bu nedenle her gün sabah Takhisis tarafından diriltilip karnı değişilip bağırsakları sökülmek suretiyle yeniden öldürülüyor (sonsuza kadar).
Buradan kurtarıldıktan sonra bütün büyü gücü elinden alınıyor (yani Tanrı olamasa da gücünü koruyor ifadesi hatalı)
raini wrote: Bir de geçmişe dönersek sanırım Raislin Corax a göre çok daha mutlu bir çocukluk geçirmiş Cyric ailesi tarafından reddedilim Zhentil kalesinin dehşetinde büyürken (hiçbir zaman gerçek anlamda sevgiyi tadmadan) Raistlinin (ailesi var mı bilmiyorum ama) en azından kardeşi Caramon vardı ki bildiğim kadarı ile Caramon kardeşini delice seviyor.
Corax'ı yanlışlıkla yazmışsın Cyric demek istiyorsun anladım merak etme
. Raistlin'in çocukluğu pek de güzel geçmiyor doğrusu. Caramon onu sevse de Raistlin onu kıskanıyor ve içten içe kardeşinden neferet ediyor (özellikle hoşlandığı bir kızla yattığını görünce) ayrıca Raistlin annesini çok seviyor fakat annesi bir tür medyum olduğu için garip bir şekilde krizler, nöbetler geçiriyor ve Raistlin annesine bakıyor (ve onun için çok üzülüyor). Okulda bile hiçkimse Raistlin'i sevmiyor ona adlar takıyorlar (sinsi gibi). Ayrıca babasını da annesini de kaybediyor. Ã?ocukluğuna eklemek istediğim diğer çocukların hiçbiri onunla oynamıyor ya da Raistlin onların dayanıklılık ve güç gerektiren oyunlarını pek oynayamıyor, hiç bir arkadaşı yok (istisnalar Sturm, Tas, vs. hariç)
Yine de nadir bir şekilde sevgi de görüyor ama bu onu sevenlerin kendisine acıdığını düşündüğü için yine de mutlu olmuyor.(ki aslında cidden acıyorlar da)
Bence ejderha mızrağını da bir oku çok beğeneceğinden emin olabilirsin. Söylentilerle bir kitabın romanın ya da hikayenin gerçek tadına varabilmen mümkün değil kanımca...
[quote="raini"]Biri tanrı olmasına rağmen acı çekiyor.( bu Cyric) Birisi ise tanrı olmasa da gücünü korumayı beceriyor.[/quote]
Raistlin Tanrı olduğu zaman bütün Tanrıları yoke diyor ve dünyadaki bütün canlıları da yokediyor böylece yokolmuş bir dünyada hükmediyor ve yeni hayat yaratma yetisi de olmadığı için sonsuz bir boşluğun Tanrısı oluyor. Bu nedenle Paladine sayesinde (zaman yolculuğu vs. geçiyorum) uyarılıyor ve tam Takhisis'le savaşarak ilk Tanrıyı öldüreceği an geleceğini öğrenip Tanrılıktan vazgeçiyor bu nedenle her gün sabah Takhisis tarafından diriltilip karnı değişilip bağırsakları sökülmek suretiyle yeniden öldürülüyor (sonsuza kadar).
Buradan kurtarıldıktan sonra bütün büyü gücü elinden alınıyor (yani Tanrı olamasa da gücünü koruyor ifadesi hatalı)
[quote="raini"] Bir de geçmişe dönersek sanırım Raislin Corax a göre çok daha mutlu bir çocukluk geçirmiş Cyric ailesi tarafından reddedilim Zhentil kalesinin dehşetinde büyürken (hiçbir zaman gerçek anlamda sevgiyi tadmadan) Raistlinin (ailesi var mı bilmiyorum ama) en azından kardeşi Caramon vardı ki bildiğim kadarı ile Caramon kardeşini delice seviyor.[/quote]
Corax'ı yanlışlıkla yazmışsın Cyric demek istiyorsun anladım merak etme :mrgreen:. Raistlin'in çocukluğu pek de güzel geçmiyor doğrusu. Caramon onu sevse de Raistlin onu kıskanıyor ve içten içe kardeşinden neferet ediyor (özellikle hoşlandığı bir kızla yattığını görünce) ayrıca Raistlin annesini çok seviyor fakat annesi bir tür medyum olduğu için garip bir şekilde krizler, nöbetler geçiriyor ve Raistlin annesine bakıyor (ve onun için çok üzülüyor). Okulda bile hiçkimse Raistlin'i sevmiyor ona adlar takıyorlar (sinsi gibi). Ayrıca babasını da annesini de kaybediyor. Ã?ocukluğuna eklemek istediğim diğer çocukların hiçbiri onunla oynamıyor ya da Raistlin onların dayanıklılık ve güç gerektiren oyunlarını pek oynayamıyor, hiç bir arkadaşı yok (istisnalar Sturm, Tas, vs. hariç)
Yine de nadir bir şekilde sevgi de görüyor ama bu onu sevenlerin kendisine acıdığını düşündüğü için yine de mutlu olmuyor.(ki aslında cidden acıyorlar da)
Bence ejderha mızrağını da bir oku çok beğeneceğinden emin olabilirsin. Söylentilerle bir kitabın romanın ya da hikayenin gerçek tadına varabilmen mümkün değil kanımca...