FrpWorld.Com

Gidersen benide götür

Ayıp ettin Drakhan.Yalnız en kuzaye giderim ona göre

Balıkçılık yaparız

Balıklarıma dokunmayın onlar benim hikaye kaynağım

işte onları yakalayıp daha iyi hikaye çıkarırsın.İlk ağızdan.Hem tanıma fırsatında olur

Karanlıkta kaldığımda ilk baktığım odadaki şekillerin ışıksız dünyada büründüğü garip biçimlerdir.Gözüm karanlığa alıştığında ise ya pencereden sokağı izlerim yada evin içini gezerim.Bir şey bulmaktan korkmam karanlıkta ama genelde evin içini turlarken tetikteyimdir.Yani biri arkadan ''BÃ?Ã?!'' dese allah deyip tekme tokat dalarım.

Evde elektrikler gittiğinde deprem olmaması için dua eder(tek fobimdir deprem,daha kötüsü karanlıkta olucak deprem).Baktım bi şey olmuyor Oturur balkonda bir köşeye yıldızlara bakarım,daha karanlık bir ortamda daha çok yıldız görünür ve bende filozof bir taraf ortaya çıkartır.Dünya dışı yaşam olasılıklarını düşünürüm,ve bir gün onlarla iletişim kurulup kurulamayacağına dair mantık yürütürüm.

Eskiden bende çok korkardım öyle biri çıkıcak diye=)Sonra karanlığı anladım.Hissettim sanırım,huzur veriyor bana

Karanlıktan önceki düşüncelerime bağlıdır biraz da bu:
Tedirgin değilsem sevinirim bile bazen.Evet,işte özgürce hareket edebilirim,kimse beni göremeyecek.Belki de hiçlik bana huzur getirecek...Bazen karanlıkta bir şeyler yazmak için esin bile geliyor...
Ama tedirginsem...İşte o zaman ayvayı yiyorum...Doğal insan dürtüleriyle her şeyi başka bir şeye benzetiyorum.İzlediğim korku filmleri,duyduğum korkunç şeyler aklıma geliyor.Korku korkuyu getiriyor ve kafayı yiyorum...

Karanlıkta degişime ugrar insan.Korkuları ön plana çıkar, fiziksel olarakta bir çok degişikliğe ugrarız. Fizyolojik anlamda desek daha dogru olur.Karanlıkta insan duyuları daha iyi çalışırlar.Beyin ve vücud bilinmeyene karşı her zaman korumuştur kendini. Yeniliklere alışması zaman alır. Bu zaman içinde bir dönüşüm geçiririz. Karanlığa alışmayız ona uyum sağlarız aslında.
Karanlık ruhumun özgürleştiği andır. Bedenimde akan kanın ruhuma can kattığını hissettigim andır. Karanlık kendi dünyamı yaratabilecegim en güzel ortamdır. Karanlık dünyanızda sınırsız hayaller dileğiyle( Hayallerinizde sınır tanımayın sınırlar gerçekler için vardır)

Bence karanlık dünyamızı görebildiğimiz tek an karanlıkta durduğumuz anlardır.

Hildorien wrote:Ã?eşitli insanlarla,hayvanlarla,böceklerle hatta bazen kendimizle başbaşa kalırız.Peki ya karanlıkla baş başa kaldığınızda düşündüğünüz ilk şey yada şeyler neler?
Ben ilk önce eski sevgilimi yanımda düşünürüm,sonra uzaklaşır bu düşünce kaosun içinde.Daha sonra ölümü düşünürüm,erdemlerim önüme çıkar ve engeller beni.En son ise boş boş karanlığa bakarım.
Bu genellikle böyle olur her zaman =),peki siz neleri düşünürsünüz?

demiş başlığı açan arkadaş,

ben ışığı düşünürüm, ışığın ne kadar değerli birşey olduğunu düşünürüm...


düşünce ve saygılarımla...

Aslında ışığı göremeyenleri karanlığa kapatıp,ışığı görmelerini mi sağlamak gerekli diye düşünüyorum bazen.Yada ışığı görmek için çabalayan insanların önünü tıkayanları mı yok etmeli.Bu gidişle devam ederse çok kötü şeyler yapıcam