by butti » Sat Jan 21, 2006 10:29 pm
Bu olayda baktığımızda insiyatif kullanma hakkının bize tanındığı nokta artık çok geç noktası. Zaten bu haksız savaş uzun süredir sürüyor, bir şehrin veya ülkenin bütün orduları ülkenin haksız işgali ve sömürüsü için yok edilmiş. Adamlar zaten kala kala köylülere ve çocuklara düşmüşler. Artık son noktada son savaşa gelinmiş hatta bunun diplomasisi de bitmiş ordular savaş meydanında burun buruna gelmiş, gelmeklede kalmamış birbirine girmiş. Bize insiyatifi ele alma hakkı bu noktada tanınıyor ki, senaryonun, mantığın ve hayatın akışı gereği bu noktaya kadar olaylara müdahele etmemiş yada edememiş bir generalin artık bu noktadan sonra çok anormal sapmalar göstermesi beklenmez. Bu denli kuvvetli bir ülkenin ve ordunun bu kadar bel bağlanan bir generali, bu saate kadar süren ve bugün bu noktaya gelmiş bir savaşa eğer farklı bir bakış açısı var olsa çoktan müdahele etmiş akışı değiştirmiş yada değiştiremiyorsa ailesini pılısını pırtısını alıp çoktan o güçlü ama adaletsiz ülkeyi terk etmiş generalliği filanda çoktan bırakmış olurdu. Eğer bunu bu saate kadar yapmamışsa artık köylü garibanlarla düzenli ordu birbirine kılıç sallamaya başladıysa, Bu general de işini yapar başka bişey yapmaz normal olarak. İş artık o noktadayken, birden bire adaleti ve insanlığı hatırlayıp saf değiştirmesinin örneğini sadece hollywood filimlerinde görebiliyoruz. Gerçek tarihte genel olarak rastladığımız bir davranış biçimi değil.
Ama, senaryo bu ya, o noktaya kadar bişey yapmamışız veya yapamamışız (çeşitli sebeplerden yada baskılardan. aile vs.). Savaş meydanında savaşmayı bilmeyen hayatı süresince orak tırpan ve saman balyalarıyla uğraşmış yaşlılar ve korku içinde gözlerle etraflarında ölen arkadaşlarının başına çökmüş ağlayan çocukların gözlerine bakınca kendi paladin ruhuyla burun buruna gelip dehşet içinde bir terazinin orta noktası olma muhasebesiyle baş başa kalan bir generalisem; Ne canımdan çok sevdiğim ailem için ne de kendi canım için buna seyirci kalamam. hele ki yanlış tarafta hiç olamam. O ülkeyi işgal edip kendi ülkeme, orduma, kralıma böyle bir hediye veremem ve kendi kariyer haneme bir yıldız daha atamam. Atarsam ömrümün geri kalanında geceleri uyuyamam. O savaş meydanında benim emrim kanunsa derhal ordumu durdurur geri çekerim. Asla böyle bir savaşı yönetmem hatta bunu yapamıyorsam, durduramıyorsam karşı tarafa geçerim. Bu da çok amerikan vari bir görüntü olur heralde (abartı anlamında). Ama gücüm yettiğince çocukların ve köylülerin ölmemesini, sadece ve sadece özgürlükleri ve ekip biçecekleri bir avuç toprakları için ve aileleri için karşıma dikilerek canını ortaya koymuş böyle onurlu ve cesur bir topluluğun ölmemesi için ne gerekiyorsa gücüm neye yetiyorsa kendi canım ve ailemin hayatı pahasına doğru tarafta dururum. Aileminde, ben bunu yaptığım için beni anlayacağını ve hak vereceğini düşünerek ölüme giderim. Ancak dediğim gibi bu muhasebeyi yapacak bir adam işler bu noktaya gelmeden çoktan yapmış ve önlemlerini almış olur. O savaş meydanında karşısına kimin çıkacağını bilen adam zaten kendini de, orada savaşıp savaşamayacağını da bilir ve önlemlerini baştan alır. Ha zaten oraya tehditle, çeşitli baskılarla mecbur bırakılarak geldiysem, o ordunun orada olma nedeninin haklılığına inanmayarak geldiysem; iyi savaşmam yada savaştırmam mümkün olmaz. Zaten ölen ilk çocuğu yada yaşlıyı görünce otomatik olarak öldürene saldırırım. Bu durumda tarafım zaten kayar kendiliğinden. Bu nedenle zaten benim yapımda bir insandan ne general olur, ne yüzbaşı, ne onbaşı. Ben inanmadığm bir amacın savaşını yürütemem. Ben zaten kendi yapımla otomatik olarak diğer tarafta yer alıyorum. Diğer ordunun generali olabilirim mesela. Hatta o umutsuz savaşı kazandırabileceğime bile inanıyorum zayıf tarafa.
Yapı işte naparsın. Akıllıca değil ama dürüst.
Bu olayda baktığımızda insiyatif kullanma hakkının bize tanındığı nokta artık çok geç noktası. Zaten bu haksız savaş uzun süredir sürüyor, bir şehrin veya ülkenin bütün orduları ülkenin haksız işgali ve sömürüsü için yok edilmiş. Adamlar zaten kala kala köylülere ve çocuklara düşmüşler. Artık son noktada son savaşa gelinmiş hatta bunun diplomasisi de bitmiş ordular savaş meydanında burun buruna gelmiş, gelmeklede kalmamış birbirine girmiş. Bize insiyatifi ele alma hakkı bu noktada tanınıyor ki, senaryonun, mantığın ve hayatın akışı gereği bu noktaya kadar olaylara müdahele etmemiş yada edememiş bir generalin artık bu noktadan sonra çok anormal sapmalar göstermesi beklenmez. Bu denli kuvvetli bir ülkenin ve ordunun bu kadar bel bağlanan bir generali, bu saate kadar süren ve bugün bu noktaya gelmiş bir savaşa eğer farklı bir bakış açısı var olsa çoktan müdahele etmiş akışı değiştirmiş yada değiştiremiyorsa ailesini pılısını pırtısını alıp çoktan o güçlü ama adaletsiz ülkeyi terk etmiş generalliği filanda çoktan bırakmış olurdu. Eğer bunu bu saate kadar yapmamışsa artık köylü garibanlarla düzenli ordu birbirine kılıç sallamaya başladıysa, Bu general de işini yapar başka bişey yapmaz normal olarak. İş artık o noktadayken, birden bire adaleti ve insanlığı hatırlayıp saf değiştirmesinin örneğini sadece hollywood filimlerinde görebiliyoruz. Gerçek tarihte genel olarak rastladığımız bir davranış biçimi değil.
Ama, senaryo bu ya, o noktaya kadar bişey yapmamışız veya yapamamışız (çeşitli sebeplerden yada baskılardan. aile vs.). Savaş meydanında savaşmayı bilmeyen hayatı süresince orak tırpan ve saman balyalarıyla uğraşmış yaşlılar ve korku içinde gözlerle etraflarında ölen arkadaşlarının başına çökmüş ağlayan çocukların gözlerine bakınca kendi paladin ruhuyla burun buruna gelip dehşet içinde bir terazinin orta noktası olma muhasebesiyle baş başa kalan bir generalisem; Ne canımdan çok sevdiğim ailem için ne de kendi canım için buna seyirci kalamam. hele ki yanlış tarafta hiç olamam. O ülkeyi işgal edip kendi ülkeme, orduma, kralıma böyle bir hediye veremem ve kendi kariyer haneme bir yıldız daha atamam. Atarsam ömrümün geri kalanında geceleri uyuyamam. O savaş meydanında benim emrim kanunsa derhal ordumu durdurur geri çekerim. Asla böyle bir savaşı yönetmem hatta bunu yapamıyorsam, durduramıyorsam karşı tarafa geçerim. Bu da çok amerikan vari bir görüntü olur heralde (abartı anlamında). Ama gücüm yettiğince çocukların ve köylülerin ölmemesini, sadece ve sadece özgürlükleri ve ekip biçecekleri bir avuç toprakları için ve aileleri için karşıma dikilerek canını ortaya koymuş böyle onurlu ve cesur bir topluluğun ölmemesi için ne gerekiyorsa gücüm neye yetiyorsa kendi canım ve ailemin hayatı pahasına doğru tarafta dururum. Aileminde, ben bunu yaptığım için beni anlayacağını ve hak vereceğini düşünerek ölüme giderim. Ancak dediğim gibi bu muhasebeyi yapacak bir adam işler bu noktaya gelmeden çoktan yapmış ve önlemlerini almış olur. O savaş meydanında karşısına kimin çıkacağını bilen adam zaten kendini de, orada savaşıp savaşamayacağını da bilir ve önlemlerini baştan alır. Ha zaten oraya tehditle, çeşitli baskılarla mecbur bırakılarak geldiysem, o ordunun orada olma nedeninin haklılığına inanmayarak geldiysem; iyi savaşmam yada savaştırmam mümkün olmaz. Zaten ölen ilk çocuğu yada yaşlıyı görünce otomatik olarak öldürene saldırırım. Bu durumda tarafım zaten kayar kendiliğinden. Bu nedenle zaten benim yapımda bir insandan ne general olur, ne yüzbaşı, ne onbaşı. Ben inanmadığm bir amacın savaşını yürütemem. Ben zaten kendi yapımla otomatik olarak diğer tarafta yer alıyorum. Diğer ordunun generali olabilirim mesela. Hatta o umutsuz savaşı kazandırabileceğime bile inanıyorum zayıf tarafa.
Yapı işte naparsın. Akıllıca değil ama dürüst.