Kör Kuyu
İşte orada, hayallerimi bıraktığım yerde,
Ruhum olmadığına inandığım bir anda,
Zincirleri kırılmış zararlı bir zihnin içinde
Ve körleşmiş bir bıçak yürek parçaladığında
Buldum seni.
Ve sordum.
"Sen ben misin?"
Cevap vermektense heyecandan titremeyi tercih ettin.
Yüzleşmektense gözler kaçıyordu firardaymış gibi.
Ve düşüncelerle olan savaşın hiç iyi gitmiyordu sanki.
Evet, sen bendin.
"Bana bak!" diye haykırdım.
Ama buna yüzün yoktu.
Hayal kırıklılığıydı bulandıran yüzündeki suyu,
Veya tükürmüşlerdi yüzüne,
Ya da yağmur yağıyordu damla damla,
Bir kapanış melodisi.
Bu kadar uzakken kendime,
Yaklaşmak için tek bir çare kalıyor geriye.
Bırakıyorum kendimi kör kuyuya,
Ve belki de hayatımda ilk defa!
Bakıyorum aynaya...
Ne yağmur, ne hayal kırıklılığı, ne de başka birşey.
Sadece gözyaşlarım, damlayan kuyuya.
22.8.8
Not:(Kalem Dışı) Hayatı köreltmemek lazım...
Yorumlarınız için hepiniz çok sağolun, onlardan ilham alarak yazmaya devam edebiliyorum.
Been there. Seen that. Got the scars.