Dizleri üstünde galadyatör,

[feryat]

Sızdı güneş ışıkları,
Sesleri taşıdı bu küçük zindana.
Metalin parıltısı,
Ölümümle yan yana.
Bilmiyorlardı hislerini gladyatörün,
Bu hava emici varlıklar.
Oysa ki hiç çıkıyordu meydana,
Mermer kapılar ardından.
Ya dizleri üstünde gladyatör,
Ya omzunda kudret ağır yük.
Vahşet bir gece gözlerinden aksa,
Ã?teki gün dünyaya hasret.

Adımlar korkak, yalancı.
Boşluğun tek hissi acı.
Ama yarın olmalı.
Bu arene çiçeklerle dolmalı.
Dolmalı ki kan girmesin dünyaya.
Kim bilebilirdi zaten ondan başka.

Selamı gayet asil.
Ã?akmak taşı gözlerinde kinden gölgeler.
Ã?akılı kaşlarının ardındaki düşler,
Gövdesinin zayıf kasları.
Aşkı söktüğü kalplere armağan etmiş.
şimdiyse yalnızlık bir peri kızı.

Veda et düşlerine gladyatör,
Veda et rahminden geldiğin şeytana,
İsmini bilmeden sevdiğin ölümlüye.
şimdi veda zamanı,
Elinden hayat metalin uçtu uçalı.
VE bulutların arasından şimdi en büyük rakibin gelir.
VEda et son kez kanlı arenana,
Sonkez cansız bedenine.
Ve teşekkürler Dünya.
TEşekkürler bu ölüme...

[feryat]

Son savaş
Kumlu arenaya adım attığı gibi gürültüden başı şöyle bir döndü.Çok geçmeden kendini toparlamaya başladı yinede.
İşte karşısında duruyordu düşmanı. Bir minatuar...
Zor bir savaş olacaktı belli ki.Ã?nce selamını verdi karşılıklı geçtiler.Minatuarın soluk alıp verişleri gürültünün arasından çok net duyuluyordu.
İlk hamle minatuardan geldi.Elindeki ,defast ın anlayamadığı , kesici aleti savurdu.Defast hamleyi savurdu ama bu her tarafından metal kesicilerin çıktığı silahtan bir sıyrık almaktan kurtulamadı.Minatuarın yan bir hareketi ile eline bir şey batmıştı.Yarasının içine bir sıvının kaydığını farketti.Minatuar koca dişleriyle vahşice bir kahkaha attı. Defast kılıcını diklemesine saplamaya çalıştı ama minatuar hazırlıklıydı.

Mİnatuarı daha önce yemekhanede görmüştü.Salak ama dövüşmeyi bilen bir yaratıktı.Gerçekten de savaşta tecrübesi tartışılamazdı.Hele gücü...




DEvam edecek ....

[feryat]

Dövüş gayet zorlu geçiyordu Defast için. Ama diğer insanlar dövüşü çok eğlenceli buluyordu.Ã?ığlıklar Defast"ı gölün ortasında ki bir son bahar yaprağı gibi sarmıştı.
Defast"ın o andaki isyanı ve kendine vereceği sözü kimse bilmiyordu.Oysa ki bu yeni bir yaşamın başlangıcı idi.

VE son darbe... Defast kılıcını bütün hırsı ile salladı. Eğer bu darbe işe yaramasaydı sonrasında yapacağı bir şey yoktu artık.Ã?ünkü bu son gücü idi.
Ayaklarının dibine çöken dev cüsseyi kaale almadan kendini yere attı Defast. İnsanlar düşen iki dövüşçüyü görmüştü sadece. şimdi de kazananı istiyorlardı...
Defast sert bakışı ile yerden kalktı. Beyninde binbir kurgu dolaşıyordu. Düzen değişmeliydi.

Yıllar önce yetimhaneden alınmış, Ã?eşitli suçlar yapmaya itilmişti Defast.
Yeryüzünden sildiği bir aile yüzünden buraya getirilmişti. Aileyi öldürmek için iyi para almıştı.Ama vicdan... oda insana verilebilir mi para gibi? 12 Yıl boyunca bu areneye çıkmış yenilmiş yada yenmişti.Ya öldürecekti yada ölecekti.Sonunun ne olacağını Ulu Jüpiter bile bilmiyor du artık...
VE her rüyada O Aile...
Pişmanlık; doğanın en yıpratıcı silahı...

Ama ikinci bir şans gerekliydi.Cezasını çekmişti artık. Suçunun büyüklüğünü biliyordu ama burdan kurtulması gerektiğinide düşünmüyor değildi.Cerzxası bitmeliydi.Öldürdüğü Ailenin yerine yaşşayacak on aile yaratmalıydı ki borcu ödensin kadere...

"Çok sıkı dövüştü Defast."
....
-DEFAST!...
-efendim!
-Yine daldın ne oldu?
-bir şey yok... Ben burdan kaçıcam...
-Hıhh. Saçmalama...

Asterni...Defast"ın en yakın arkadaşı. Eşli Dövüşlerde hep birlikte olurlardı.Defast planı için en çok ondan yardım geleceğini umuyordu.
Gece oldu. Ay parmaklılar ardsından baktı Defast"a. Acaba ay mı zindandaydı yoksa Defast mı?...

Tek bir bildiği vardı: O da artık kimse zindana düşmiyecekti...