Düş

[Lean-The-Bard]

"Sevmeden nefret edilmez"demişti babası.Nefret ettiği yalnızlığının yoğunluğunda kaybolmuştu gece.Ama sevdiği sokak lambasının üzerindeki sinekleri sabaha kadar izlemek onu yormayacak gibi görünüyordu.Ã?elişkili davrandğından emindi.Ama kader dedikleri şeyin ne olduğunu anlamaktan daha kolay şeyler vardı o kadar yalnızken.Kozmik bir hata olduğunu düşündüğü mevcudiyetinin verdiği soğukluktan daha soğuk olamazdı üzerinde uyuduğu kaldırım taşları.Yalnız gecmiş çocukluğunun son zamanlarındaydı herkes aşağılamamıştı onu.Sebebini bilmediği kimsesizliğini hissettirmeyecek kadar iyiydi ona yeryüzündeki yaratıklar.Ama nihayetinde yalnızdı ve bir dostu yoktu.

Sevmişti babasını, ama o da daha 'ölüm' dedikleri şeyin ne olduğunu öğrenmesinden çok önce ölmüştü.Babasının sesini unutmuştu.Ama sözlerini sokak lambasının etrafındakı sineklerin uçmayı unuttuğu güne kadar unutmayacağından emindi...