FrpWorld.Com

Kısadan...

Herşeyini adıyorsun önce
Bir an havada görebilmek için
Koşuyorsun düşüyorsun
Tutuyorsun, tutunuyorsun

Kanıyor ellerin, kesiliyor.
Damla damla kan akıyor toprağa,
Kurbanın bu göğün ve yerin efendisine
Umursamıyorsun...

Aman bırakma elinden özgürlüğü,
Ã?ünkü ulaştı o, peşinde vaatleriyle.
Peşinde sen, koşuyorsun hala,
Işıl ışıl gözlerle takip ediyorsun.

Haykırsan duyurabilir misin sesini?
Yada sanıyor musun duymak ister seni?
O artık özgür, bir anlığına olsa da,
Unuttu beni, seni, hepimizi...

Yeterince sıkı sarılsam,
Bir gün beni de götürür mü acaba?
Uzaklara, bencilliğimden, kibirimden,
Korkaklığımdan uzaklara...

Ellerim birden açılıyor
İpler sarkıyor hızla
Ve uçurtmam, benim,
Özgür, özgürüm.
Artık yuvada...

Artık yuvadayım...





Bitirirken Antimatter - Fighting for a Lost Cause çalıyordu.

Kaleminiz asla kırılmasın !

vaybe tebrikler

Açtım Kalemin Ucunu

Bir sen var ucunda kalemimin
Bir dilek var ucunda dilimin
Haykırsam(?), bilmem ki;
Bir dönüşü yok bu sevginin...

Harika bir dörtlük, ama bu kıtanın devamı da gelmeliydi.Devam etmeye oldukça müsaitti.Bence bunun devamını yaz

Bir sen var çizdiği kalemimin
Bir düş var gerisinde zihnimin
Anlatsam(?) , bilmem ki;
Bir dönüşü yok bu sevginin...

Bilsem bildiğini...

Üç azılı düşman.
Eşsiz tasarımlar doğururlar kendilerinden,
Bir kaleme karşı, fırçalar, notalar
Bir resme karşı dizeler, şarkılar.

Üç kadim dost.
Sırt sırta savaşırlar her zaman,
Karşılarında ise yalan, keder, özlem
Verilmiş, sahipsiz yeminler.

Üç büyük erdem.
Yol göstersin bizlere,
Korkaklar, sinsiler, düzenbazlara karşı
Cesurlar, samimiler, dürüstler.

Üç sevgi sözcüğü.
Anlatabilse keşke derdimi,
Gözlerime bakmanı istemem
Dayanamaz dökülür gözyaşlarım.
Ã?ünkü senin gözlerinde gördüğüm,
Kendi sefilliğimde
Yine çocuk olurum
Bacaklarım tutmaz,
Yıkılırım yerlere.

şimdi sana derdimi anlatabilmek için
Üç azılı düşmandan,
Üç kadim dosttan,
Ve üç büyük erdemden,
Sadece birer tane seçtim.



"Seni çok özledim."


7.6.7





Biterken Antimatter - Landlocked çalıyordu...

şiir çok hoşuma gitti Artemis Entreri.Tebrikler...

Ã?ylesine


Ã?yle anlar vardır ki
Hep bir yerlerde karşına çıkar
Aynası olur ruhunun,
Bakmaya korkarsın.

Ã?yle ağlayışlar vardır ki
Kuşkusuz tanımadan hayatı
Düşman kesiliriz
Kolayca dökülür gözyaşları

Ã?yle bakışmalar vardır ki
Kim olduğunu unutursun bir an
Onun gözleri senin gözlerin,
Yaşama anlamın oluverir.

Ã?yle düşler vardır ki
Gözünü açmak istemezsin
Maviye sarılır, pembeyle dans eder,
Siyaha boyun eğdirirsin.

Ã?yle bir umut besliyorum ki içimde
Tüm düşmanlarımla barışıp,
Tüm hatalarımı kabullenip,
Tüm korkularımı unutuyorum.

Ã?ylesine nefes alıyorum.
Zorunda değilmişim gibi
Ã?ylesine kahkaha patlatıyorum.
Hiç komik değil ama.
Ã?ylesine ağlıyorum,
Ã?ylesine seviniyorum,
Ã?ylesine inanıyorum birşeylere.

Bazen ben,
Ã?ylesine yaşıyorum.



24.6.7

Bu şiir beni anlatıyor sanki.

Tebrik ederim gerçekten muhteşem...

Okuduğumda önce gülümsedim , çok hoşuma gitti.Ã?ünkü bana kendinden birşeyler hissettirdi.
Sonra nedense içimi birşeyler tırtıkladı.Okuyup bitirirken rahatsız eden birşeyler vardı sanki.
Ve karar verdim:

İlk beş dörtlükte hep "uç"ları anlatmışsın. "Ã?yle" leri , yani aslında hayatında hep olmayan, sıradanlaşmamış özel şeyleri. Anları, ağlayışları, bakışmaları, düşleri ve umudunu... Ve bunlar "öyle" ki hepsi özel, hepsi aslında daha bir anlamlı senin için. Yani henüz sıradanlaşmamış hayatın.
Ancak altıncıya baktığımda, öylesine nesef almaya, gülmeye, ağlamaya, sevinmeye , inanmaya başladın.
Belki ben yanlış anladım, belki "öylesine...ki" demeye çalıştı derken son bölüm geldi. Yanında da benim sorularım:
- "Ã?yle" leri yaşarken , nasıl oluyor da "öylesine" yaşıyorsun?
- Yok, amacın , hayattaki "öyle" leri gösterip de sen bunların güzel olanlarına ulaşamayıp hep kötü olanlarıyla yaşadığın için "öylesine" yaşamayı seçtiğini göstermekse , neden arada beşinci dörtlük var?
- Yok, sen hala "öyle"lerdeysen ya da umutluysan o zaman neden
...
Ã?ylesine ağlıyorum,
Ã?ylesine seviyorum,
Ã?ylesine inanıyorum ki birşeylere.
...
gibi değil?

Aslında öyküler gibi şiirlerde bazı kurallar çerçevesinde yazılmalı. Konu bütünlüğü aranmalı, kelimeler özenle seçilmeli ve çelişkiye düşülmemeli. Ama kurallar orada durduğu sürece ben onları ezip geçmek istiyorum. Hem neden olmasın ki, bir şair insan değil midir? İnsanlar hayatlarında hiç mi çelişkiye düşemezler? Hayatımızı belki de bu çelişkiler yönetiyor.

O yüzden bu şiirde birazda bu konuya yer verilmiş. Ã?yle anlar içinde öylesine yaşayabildiğin zaman, umutların dağları aşarken fark etmediği zaman, rüyanda olduğunu biliyorken bilmiyormuş gibi yaparsan belki de, kendinle çelişki içine düşersin. İşte o zaman (her zaman değil, bazı zamanlar da) düştüğün çelişkinin farkına varırsın ve boşverip, öylesine yaşarsın. Daha kolay olduğu için değil. Daha zor olduğu için de değil.

Ã?ylesine.

Bir şeyler Yazasım Var

Sadece yağmur giderebilir susuzluğumu
Günahlarımı sadece o yıkayabilir
Korkularımı alır götürür benden
Bir sonraki adımımı o gösterir

Sadece şarkılar kurtarır beni deliliğimden
Hüzünlü bulutların getirdiği
Telaşlı bir ezgiyle mırıldanılan
Kaybetmekten korkmayan şarkılar...

Sadece zaman dindirebilir hiddetimi
Yaralarım iyileşir onunla
Yeni başlangıçlar aranırım sevinçle
Hastalıklı şu ruhumda

Ne yağmur yıkayabilir gözlerimi,
Ne şarkılar senin gibi söyleyebilir,
Ne de zaman unutturabilir seni bana,
Sadece, sen olmalısın yanımda.


18.9.7


Sonradan okuduğumda bu şiir bende acı bir tad bıraktı. Sanki ben yazmadım bu şiiri. Bu ben değilmişim gibi. Uzak kaldı şiir bana bir anlamda. Sevemedim. Ama paylaşmak istedim. Bu arada tekrardan selamlar olsun sizlere. Ayrılmama sebebiyet veren etkenler ortadan kalktığına göre buralara geri dönebilirim diye düşündüm.

Kaleminiz asla kırılmasın!

Yine harika yazmışsın Batı. Daha önce de dediğim gibi kendimi buluyorum şiirlerinde.

Bu arada hoşgeldin. Döndüğüne sevindim.

Cahit Zarifoğlu oku Artemis insanı.
İyi gelecek.

Dönmene sevindiğimi bilmeni isterim...İnşallah şiirlerin devamı gelir...