FrpWorld.Com

Yeni bir ozan
Yeni bir bakıştır Dünyaya
Başkasının görmediğini
Görmeye karar vermiş yeni biri
Yeni bir yönden bakma şansı verir
Hep başkalarının gözünden bakmaya alışanlara
Kendine güvenip ilerlemeye karar verirse hele
Yeni bir Dünya açılır
Onu okuyanların önünde
şaşırırlar
Aslında en büyük hayallerin
Yaşadıkları Dünyada olduğunu görünce
Bu Dünyadaki hayallerin boş olduğunu sananlar
Dünya kendilerini yeniden
Eskisi gibi olmaya ikna edene kadar
Yeni bir şanstır yeni bir ozan
Hem Dünya hem de insan için
Değişmek daha iyi olmak için
Ã?oğunlukla harcansa da şanslar
Her yeni şans da düşünce alır beni
Ya bu sefer ki farklı olursa
Dünya için değil de
Bir kişi için bile olsa

Aramıza Hoş geldin Drakhan... Ne kadar uydu bilmiyorum ama bu şiir senin için. : )

hoşbulduk.Bundan daha iyi uyamazdı

Anlatsam Kendimi




kurumuş yaprakların rüzgarda uçuşması gibi
kayboluyorum zamanın içinde..
düşlerken seni farkediyorum sensizliği..
dalgalı bir denizin gürültüsü kulaklarımda
gözlerimi saran karanlık bulutlarların arkasında
görmeye çalışıyorum seni..
etrafımı saran nefret rüzgarında
kalbimi açamıyorum sana
anlatsam kendimi
nasıl acı çektiğimi
gözlerimin bazen görmediğini
bazen sessizliğin içinde düğümlendiğimi
anlatsam sana hislerimi
buz gibi katılaşmış yüreğimi
ısıtabilsem
belki erişebileceksin bana
dokunabileceksin yüreğime
hayat uçsuz bucaksız bir çöl misali
sürüklüyor beni uzaklara
görmeni istiyorum asıl beni
ökfe dumanının
nefret perdesinin
kibirin arkasında soluyan
yüreğimi görmeni istiyorum
senin olmak istiyorum
benimle olmanı istiyorum
beni sevebilmeni ...


emerus

Titrek siluetim vurdu duvarlarına
Senin bana ördüğün
Asla içeri kabul etmediğin
Giremediğim…

Eğdim boynumu karşında
Kanım aktı
Sevda dikenlerine takıldıkça
Duvarların önünden baktım
Titrek siluetim vurdu duvarlarına…

Kapkara gecelerde bekledim kapında
Umutsuzca,sessizce,çaresizce
Tel örgülere bağladım kendimi
Bıraktım kendimi azabına…

Titrek siluetimi bıraktım sana
Ölümden önce gel umuduyla
Bir çığlık saldım rüzgara
Son kez,son defa…

Ã?nce siluetim
Sonra bedenim düştü toprağa
Can buldu karanlıkta
Düşlerdeki yüzünle
Koştum donuk anılara…

Tanrılar bile ders alamıyor mu geçmişten
Yok olmaz zannedip güçlerini
Anlamadan onları var edenin bu diyar olduğunu
Bilmeden en güçlü tanrının bile
Bir Dünya olmadan onu bilecek
Anlamının olmadığını
Her şeyi elinde tutan boşluğa hapsedilmiş
Gücünü paylaşan ve bunun ödülünü alan bir tanrıya
Koskoca bir diyarın ona varoluşu yaşatmasıyla
Eski kaosun yokluğa sürüklemesi
Aynı gafletin o günün tanrılarındaki
Parçalaması tüm gerçekliği
Bu bile anlatmıyor onlara
Belki de ümidi kesmek lazım Dünyadan
Bir hayal diyarını bile tutamazken bir arada
Gerçeğini yaşatmayı başarmak da
Yalnız bir rüya sadece
Belki de.

Canım shoutboxa yazmak istedi yazarken bu çıktı burda da paylaşayım...

Olduğunuz kişi olmaktan yorulduğunuz oldu mu hiç?
Bırakıp gitmek isterken gidemediğiniz
Güvendikleriniz birden kaybolduğunda yalnız kaldığınız?
Benim oldu...
Hala olmakta...

Buda benim nacizane şiirim...

Hiçbir el uzanmıyor yokluğunda
Sarsılıyor kopmuyor
Gecenin derin tarafında
Bir çığlık yükseliyor
Dinmiyor susmuyor
Nefretim yükseliyor
Bitmeyecek diyorum bitiyor sonunda

Nedensiz kalıyor sorular kafamda
İçine çekiyor benliğim kendi yalnızlığımda
Düğümleniyor durmuyor
Sonsuza şeytan dans ediyor vücudumda

Onu görmekten bıktım aynada
Kaçıp saklanıyorum diyarlarda
Tek yol gitmek diyorum
Ama hep kendim varım arkamda…

Korkutuyorlar bizi
Diyorlar ki eğer
İstediğin gibi olursa
Çok şey kaybedersin bu Dünyada
Oysa en büyük kayıp
Kendin olamamak değil mi?
Yaşattığı tüm acı ve sıkıntı bile
Yeğlenmez mi
Yanlış olduğuna inandığımız
Biçimde yaşamaya

Karanlık gecelerde düşlerle
Ayaklarımın altında kaldırım taşları var.
Her zaman olduğu gibiyim
Karanlığım biraz
Yollara adanmış bir ömür
Benimki yalnız onlarla var olacak
Sırtımdaki yükümle
Eğlencesi olacağım belki de
Hiç tanımadığım ellere…
Hikayeler var çantamda
Olmamış olan yada olmuş olan
Kimin neyin önemi var ki
Yolcuyum ben yolu hep kayıp olan…

Düşündükçe seni
Hissediyorum gerçeği
Ama artık biliyorum
Seviyorum seni

Tanımasanda beni
Anlayacaksın gerçeği
Biliyorum ki
Özeceksin beni

Bilmem ki
Nasıl anlatayım derdimi
Dün bir
Bugün iki

Hadi içelim eğlenelim
Gün bizim günümüzdür
Bırakalım gerçekleri
Hissedelim hayalleri

Boş bir hayale kaptırıyormuşum gibi geliyor
Hareket edemiyorum
Bir rüyayı yaşatmaktan öte bir şey olmadığını
Bilsem de çabamım
Üstelik bunca yapılması gereken varken
Gerçeğin Dünyasında yapamıyorum.
Dönemiyorum gerçeğe
Bir rüyayı yaşatmak değer mi
Onca yaşama
Deymemeli diyorum
Ama
Söyleyecek söz yok keşke olsaydı.
Keşke

Bir ozan ağlamayabilir mi gidenlerin ardından
Kaybettiği onca kişi geldiğinde gözüne
Tutabilir mi gözyaşlarını
Hele nereye gittiğini
İyi olabilir belki diyemedikleri için
Nasıl tutar kendini
Yaşam katı
Devam ediyor
Sana izin vermiyor
Bir an bile üzülmen için
Dostlara
İnsanlar katı
Umurunda değil yaşadığın acılar
Anlatmak onlara
En fazla bir iki acıyan bakış
Bir iki söz kazandırır
Ã?ylesine söylenmiş
Acımsa içimde kalır.
Ve büyür ayrılanlar arttıkça
Kalan dostlar olmasa
Nasıl katlanırdım
Bilmiyorum
Düşünemiyorum.
Bir gün eğer giderse
Son dost da
İşimin param başarım
Fark etmeyecek hiç muhtemelen
O gün
O gün ne olurum?
Nasıl olurum?
Bilemiyorum.

DÃ?NYASINI YIKAN TANRI

Beyaz bir büyücüydü o
Bilgeliğine aldandı insanlar
İnandılar ona
İnsanlar inandı
Ve tanrı oldu
Hiç itiraf etmese de
Tüm tanrılardan daha fazla
Hissettiredi tanrılığı
Zaman zaman
Kendim yarattım bile diyebildi
Dünyanın tüm güzelliklerini
Geçmişi silip

Korkuyordu diğer tanrılardan tanrı
İçindeki hırsı anlamalarından korkuyordu
Hırs güçlüydü
Diğer tanrıları silip atmayı isteyecek
Hatta bunu yapabileceğine
Yaptığında Dünyanın
Eski ama kendisine ait
Olacağına inandıracak kadar
Güçlüydü hırs.

Hizmet etti tanrı
Güzelleştirdi diyarı
Yeni yerler kurdu
İnsanlarla konuştu
Onları getirdi diyara
Aklında hep o plan vardı fakat
Atamadığı bir an bile kafasından
Bir gün onlara çektireceği eziyeti planlıyordu
İkna ederek diyara çağırdıklarını bile

Bir gün anladı tanrı
Hırsı ile inandığının boş olduğunu anladı
O gün karar verdi.
Yıkacaktı
Kendisine ait olmayan Dünya
Varolmayacaktı
Öldürdü diyarın insanlarını
şehirleri ormanları yaktı yıktı
İnanmış olanlar bir zamanlar
Beyaz büyücünün gücüne
Hayretle baktılar
Onun ihanetine

Hırsı ve ihaneti
Düşürdüğünde tanrılığını
Durmadı yine de
Haykırdı dünyanın sona erdiğini artık
Yok etmek için insanların
İçlerindeki umutları
Bağırdı haykırdı ve çekildi.
Sessizlik çöktü diyara
İnanılan bir tanrının ihanetinin
Yarattığı sarsıntının ardından
Hüzünlü bir sessizlik

Ne olacak bu hikayenin sonu
Tanrı bir gün sahip olacak mı
Kendisine sadece kendisine ait bir dünyaya
Ya da varlığı sadece yıkmakla mı geçecek
Bir zamanlar ona inanaların Dünyasını
Onun terk ettiği Dünya ne olacak?
Doğrularak düşürüldüğü yerden
Tanrıya bile karşı koyarak
Gerekirse eğer
Hedefine
Yaratıldığı ilk gün
Hayal ettiği
Yürüyecek mi?
Yoksa teslim mi olacak
Hain tanrının yıkımına

Bilmiyorum
Tahmin edemiyorum
Devamını hikayenin
Beraber yazacaz.

Anladım hatamı
Kim yakmış olursa olsun ateşi
Herkesin öfkesi yalnız tüketiyor
Kendisini
Kapıldın mı fark etmiyorsun
Varlığının nasıl da tükendiğini
Bir durgunluk anı var
Tüm hislerinin boşaldığı
O an anlıyorsun
Eksilmiş bir şeyler senden
Yorulmuşsun
Ve yaşlanmışsın biraz daha
Keşke bir değnek engellese
Kapılmamı öfkeye
Yalnız beni tüketiyor öfke biliyorum
Ama bazen bir ihanet
Ã?ylesine vuruyor ki kalbime
Tutamıyorum kendimi
Bir türlü
Yapamıyorum.

Bu dünya hiçbir zaman adil olmadı
Adil olmayan Dünyada
Adil olmayacak kadar fazlasına sahibim
Fazlasına sahibim ama yetmiyor fazlası
Dünyayı daha adil yapmaya
Sadece başkalarına baktıkça
Aynı berbat duyguyu yaşıyorum
Ve üzüldüğümde
Başkalarının üzülme şansı bile olmayan
Saçma olaylar beni yıktığında
Bir defa daha nefret ediyorum kendimden
Bu dünya adil değil
Bazen karar veremiyorum
Onu adaletsiz yapanlardan mıyım diye
Karar veremiyorum
Sıkışmış gibi
Dünyanın karar verdiği role
Kendi rolümü oynamak istiyorum
Ama....
Dünya istemiyor.
Seç diyor kendi sunduklarını
Bense savaşıyorum
Pes etmeden hala
Dünyayı değilse de
Kendimi kurtarmak için
Hiç olmazsa.