O kadar üzgünüm ki.. sadece üzüntü. İlk defa başıma gelen bişey bölesi. içinde kızgınlık çaresizlik boşluk intikam hiç bi şey yok. böyle saatlerce duvara bakıyorum. neye baktığımı ya da ne görmeyi umduğumu bilmiyorum. sonra saatlerce ellerime bakıyorum. hiç bişey düşünmeden.. sadece bakıyorum . kafam dağılamıyo. aklım uzaklaşamıyo hep aynı yerde hep aynı şeyde.. üzüntü. üzgünüm. elimden bişey gelmiyo sorunun ne olduğunu bile bilmiyorum eksik hissediyorum üzgün hissediyorum..
çok üzgünüm. çok. durdum artık mutlak dinginlik. heycanım gitti. oysa ben böyle değildim. hani denir ya o eski halimden eser yok şimdi. aynen öle. neden üzgün olduğumu bilmiyorum. depresyon mu bu ? neden depresyona giren kişi kendini tahlil etmeye çalışır mı ? ya da arada sırada bütün gün sanki çaresi yanındaymış gibi bundan çıkar mı...?
Hani eski bir resme bakarken hani yılları sayar da insan hani gözleri dolar ya birden.. İşte öyle bir şey..
nisanda beni terkeden sevgilimi hala çok sevdiğim için kendimden nefret ediyorum. artık ona ihtiyacım yokmuş gibi davrandığım için kendimden nefret ediyorum. onunla aynı evde yaşamayı kabul edip ilişkimizin bitmesine neden olduğum için ve hala o evden ayrılacak cesareti bulamadığım için kendimden nefret ediyorum...
nefret iyidir arkadaslar, bende 7-14 yas arasi cocuklarin simarikliklarindan nefret ediyom..
ne dertliyiz be sitecenek., walla herkesin bi derdi var hueheu
annemin herkesin içinde küçükken yaptığım şeyleri anlatıp beni rezil etmesinden nefret ediyorum. dinleyenlerin gözlerimin içine bakıp kahkahalar atmasından daha çok nefret ediyorum.
