FrpWorld.Com

Firble çok yeteneklisin ellerine sağlık. Son zamanlar için en sevdiğim şiirin 'Madem ki'.

Sağolasın Artemis, özellikle şehri terk edip gittiğim günler bana gerçekten epey ilham verdi... : ) ) ) Arada bir yaşadığın şehri terk etmek lazım gerçekten...

Tartışmalarımızın dışında biraz sizin şiirlerinizide okumak lazım daha okumadım ama güzel olduklarından eminim

Arkadaşlarbu şiir Hemingway'in Ã?anlar kimin için çalıyor şiirinden esinlenilmiş bir şiir... Daha doğrusu o şiirde anlatılan Hristiyan Dünyasına hitap eden duyguyu bizim bakış açımıza uyarlamaya çalıştım ne kadar başardım bilmiyorum yorum sizin...

KİMİN İÃ?İN BU EZAN?

Bir cenaze kalkıyor.
Bir ezan okunuyor camiden
Soruyorsun
Kimin bu cenaze?
Kimin için okunuyor bu ezan diye
DÃ?şÃƒ?N
Yaşadığın şehirde
Evinden biraz ötede
Soğukta aç yatan çocukları
Onların geçirdiği her gece
Soğukta titreyerek
Eksiltmiyor mu bir şeyleri yüreğinden
Ya da bir bahar günü ayrıldığını düşün
Birbirlerine aşık iki sevgilinin
Tanımasan bile onları, hatta görmesen de
Yaralamaz mı seni de onların ayrılığı
Dünyanın öbür ucunda bir savaşta
Ölen insanlar bile
Öldürür senin de bir yanını

Bir bütündür insanoğlu
Yaralanan her insan yaralar
Ölen her insan öldürür
Geride kalan her bir insanı
Bekjş artık fark etmiyorsun acıyı
Ölüm bile hissettirmeden yaklaşıyor sana artık
Yine de bak etrafına
Ve artık sorma kimin bu cenaze kimin için okunuyor bu ezan diye
ANLA
O EZAN SENİN İÃ?İN OKUNUYOR....

Ã?STAD HEMİNGWAY E SAYGILARIMLA......

Güzel, olmuş eline sağlık. Hisli ve sarsıcı.

Sahiden çok güzel

Son zamanlardaki şiire olan ilgimi ne siz sorun ne ben söyleyeyim. Garip

Orada batan güneş,
İşte orada dağ, tepe, dere,
Oradan biri geçmekte.
Bak işte orada, uzakta, karaltı şeklinde.

Nereden gelir bilir misin?
Nereye gider?
Kimdir, neyin nesidir?
Hiç düşündün mü?

Kendi hayatlarımızla o kadar meşgul,
O kadar meşgulüz ki,
Farkedemeyiz, hayatlar akar gider.
Bir dere misali, ya da bir rüzgâr,
Durmaz yerinde, uçar gider.

Umursamayız başkalarının hayatlarını,
Neler olur içinde, neler düşünür acaba?
Kim bilir ne fırtınalar kopar, ah içinde.
Bilemezsin, bilemez, ne cevherler vardır belki o beyinde.

Bakarsın ona, gülüp geçersin.
Düşünmezsin bir saniye, ne düşünür, ne düşünmez.
Ne eylersin efendim, olmaz, olamaz.
Bakarsın boş gözlerle, susar geçersin...

Ne kötü bir histir bu,
Bilmek yetersizliği.
Kabul etmek belkide,
Kalemimizin küçüldüğünü.
Eskiler yazmışlar,
Yazmışlarda,
Kalmamış bize bir şey.

Ne korkunç olsa gerek
Yazamamak artık zevkle,
Ölümün ta kendisinden bile,
Daha ürkütücü...

Kızıyorum bazen, takdir etsem bile,
Birazda bize bırakaydınız diye.
Kalemi ne zaman alsam elime,
Bakıyorum boş boş ne yapsam nafile.

Al kalemi eline
Yaz aklına geleni
Elbet beğenen çıkar
Ã?ıkmazsa da yılma
Yeniden yaz...
Ama beğenen hep çıkar...

Doğa

İlk önce bir ağaç çizdi kaşları kadar kara kalemiyle,
Bir ağaç, kağıdın ortasında tek başına duran.
Etrafta ne bir çiçek, nede bir hayat vardı.
Tek bir ağaç, yalnız başına duran.

Etrafına binalar çizdi, yüksek katlı binalar.
İnsanlar yaşıyordu içlerinde.
Sıcak evlerinde mutlu,
Kendi halinde yaşayan insanlar.

Uzaklara bir fabrika çizdi, çok uzaklara.
İçerisinde yararlı aletler yapılan,
İnsanları öldürmek için.
Bir fabrika çizdi, bir silah fabrikası...çok uzaklara.

Sonra bir çocuk çizdi, ağacın yanında.
Bir sopa tutuyordu elinde,
Uzunca bir sopa, ağaçtan koparılmış.
Sallıyordu elinde, umursamazca.

Zaman geçti, resim hareketlendi,
İlk önce fabrikanın dumanları havayı kirletti.
Sonra insanlar yakacak bulmak için kestiler o ağacı.
Tek kalan o güzel ağacı.

Ardından bir grup asker çıkageldi,
Fabrikanın dumanları arasından.
Öldürdüler ne çıkarsa önlerine,
Öldürdüler acımadan...

Gülümse Küçük

Gülümse küçük, gülümse.
Bir kez gülümsesen, dünyalar benim belkide.
Gülümsesen bana bir kez,
O içten samimiyetinle.

Karşılık beklemeyerek,
Sevgi beklemeyerek sevebilsen keşke,
Sevebilsen tüm dünyayı yine böyle,
Büyüdüğünde.

Büyüme oldu mu küçük?
Asla büyüme,
Büyüyüpte o saf düşüncelerini,
Bizim gibi lekeleme.

Hep böyle kal, oldu mu küçük?
Hiç bir zaman büyüme.
Uç Peter Pan ile düşler ülkesine,
Ã?ocukların asla büyümediği yere.

Siyahın İhaneti

Siyah baktı beyaza,
Haince planlar kuruyordu.
Beyaz ise durmaktaydı öylece,
Rengarenk hayallere dalmıştı.

Seviyordu renkleri,
Herkesi, herşeyi.
Siyahıda seviyordu aslında,
Fakat o bunu göremeyecek kadar kördü.
Anlayamadı beyazın hissettiklerini,
Sevgiyi, şevkati.
İdrak edemedi asla,
Beyazın samimiyetini.

Siyah itti beyazı,
Sonsuzluğun derinliklerine.
Beyaz düştü düşmesine de,
Siyahın savaşı hiç bitmedi.

AlenthasLeasess kardeşim.... Emin ol gerçekten son derece samimiyi... Son derece sıra dışı bir yeteneğin var... Bunu yazıp yazmamakta kararsız kaldım... Ancak sanırım yazmam daha doğru oldu...

Hissettiklerini ifade etmek istediklerini anlatmak için şiir yazmayı sakın ama sakın bırakma kardeşim... Yazdıkların gerçekten çok çok sıra dışı... Belki kendine ait bir şiir defteri de oluşturabilirsin.

Neyse ben yine şiirlerinden birisine cevap yazayım....

BÃ?YÃ?MELİYİM...

Koskoca bir yaşam var önümde beni bekleyen
Ã?nümde bekleyen hayallerim
O kadar çok şey var ki
Yapmam gereken
Ne kadar sevsem de oyuncak arabamla oynamayı
Ya da çizgifilmleri izlemeyi sabahları
Babamın omzuna almasını beni sabahları
Büyümeliyim ben...

Annnem babam anlatmasa da bana biliyorum
O kadar mutlu etmiyor büyümek
Olsun
Bazen üzülmek de gerek değil mi?
Ulaşmak için hayallere
Hem biraz ağladım mı omzumda annemin
Geçer benim üzüntüm...
Mutlu olmayı öğrenebilirim yeniden
Büyümeliyim ben...

Araba kullanmayı istiyorum mesela...
Kendi kendime gidebilmeliyim bir de sinemaya
Bir de bir şeyler icat etmeliyim.
Bir robot olabilir belki
Benimle futbol oynayacak
Ya da hiç gidilmemiş yerlere gidebilirim kimbilir
Mesela Mars olabilir
Ya da adı duyulmamış yıldızlar..

Ben büyümeliyim...
O kadar çok hayal var ki beni bekleyen
Ne kadar sevsem de çocuk kalmayı
Ã?ocuk kalamam ben....

Büyüdüğü halde çocuk kalmayı ve hayal kurmayı başarabilen tüm dostlarım için....

OZAN FİRBLE..

YENİDEN Ã?ğRENİYORUZ İNSAN OLMAYI

şarkılar bile başkaydı
Anlatmıyordu bizi bize
Ne istediğimizi ne olduğumuzu hatta
Unutmuştuk
Birileri inanmamızı istedi
Hayatın anlattığı gibi olduğunu
İnandık

Bir anlamı olmayan başarı için uğraştık yıllarca
Her zamankinden fazla özgür olduğu söylenen Dünyada
Esirdik
Her zamankinden fazla
Her zamankinden kolayken bir yerlere gitmek
Bir kilometre uzaktaki mahalleler bile
Gitmeyi hayal edemeyeceğimiz kadar uzaklaştı.
Sustuk
Kimseye anlatmadık hissettiklerimizi
Üstelik de çok daha kolay denirken
Konuşmak ve anlatmak kendini

Yasaktı öylesine yaşamak
Hatta basit mutluluklar istemek
Bir tatilde insanların sürü gibi gittiği yerler değil de
Başka bir şehre gitmek bile yasaktı bazen
Başka insanları düşünmek
Onlar için yaşamayı istemek biraz da
Yasaktı
İnsan yalnızca kendini düşünür demişti ya birileri eskiden
Haddimize miydi karşı çıkmak onun sözüne
Hissederek derinlerde bir yerde yanlış olduğunu temelin
Bastırmaya çalışarak ver de içimizdeki isyanı
Tanık olarak en mutlu olması gereken o başarılı zengin insanların
Nasıl kaybettiklerini akıllarını
Yaşadık

şİMDİ

Farkında mısınız?
Değişti bir şeyler
Eski güfteler karışsa da
Değişik bir melodi de var artık şarkılarda
Sanki yeniden keşfediyoruz kendimizi
Bir bebek gibi emekleyip zaman zaman düşerek
O kadar özlemişiz ki ağlamayı bile
Düştüğümüzde gözümüzden akan yaş bile temizliyor
Yıllarca büyüyen yarayı yüreğimizdeki

BİLMİYORUZ
Nasıl bir gelecek bekliyor bizi
Eğer yaşamamız gereken acılar varsa yaşarız onları da
Cehennem bile korkutamaz gözümüzü
Yeniden insan olduktan sonra...

GÃ?N GELİR O KADAR UNUTUR Kİ İNSAN HİSSETMEYİ
ACI Ã?EKMEYİ BİLE ÖZLER
ANARKEN ESKİ GÃ?NLERİ
DİLERİM DOYASIYA YAşAR BENİM KARDEşLERİM
MUTLULUğU, AşKI, HAYALLERİNİ
HATTA KORKUYU ÖZÃ?NTÃ?YÃ? VE DE Ã?FKEYİ
ACILARINI PAYLAşABİLİRLER DOSTLARI İLE
İÃ?LERİNE GÃ?MMEDEN ÖZGÃ?RCE
UMARIM BENİM KARDEşLERİM DOYASIYA YAşAR
HİÃ?BİR ZAMAN ÖZLEMEZLER HİSSETMEYİ

OZAN FİRBLE

YETMİYOR ZAMAN

O kadar çok şey var ki yapmam gereken...
Gitmem gereken şehirler var mesela
Dünya'nın onca farklı yerinde
Bekleyen beni
Sonra şehirlere gidip olmaz dağlara gitmemek
Buzulların arasından akan pınardan su içmek mesela
Ya da bir okyanusun ortasındaki ufacık bir adada kalmak bir kaç gün
Denizin altına girmek belki görmek için oradaki Dünya'yı

Tanışacağım dostlarım var daha
Sıcak bir sohbetin ardından beraber tavla oynayacağımız
Gençlik anılarımızı anlatacağımız belki
Beraber armut koparacağımız ağaçlardan
Belki de aşık olacağım biri
Günbatımını seyredeceğimiz beraber
Rüzgar hafifçe okşarken bedenimizi
Gülümseyerek söz vereceğimiz
Seveceğimize birbirimizi sonsuza dek

Kardeşlerim var dört bir yanında Türkiye'nin hatta Dünya'nın
Belki bir defa görmüşüm kimisini
Kimisini de hiç görmemişim.
Onlarla daha çoook zaman geçirmeliyiz beraber...
Birlikte olmalıyız zor günlerimizde
En kederli anlarımızda gülümseyerek birbirimize

Yazmam gereken şiirler var, dinlemem gereken şarkılar
Yaşamalıyım daha bir bilimadamının
Geceyarılarına kadar çalışıp yepyeni bir aleti yarattığında duyduğu tadı
Bir mühendisin uzak bir köye treni götürdüğünde hissettiklerini
Milyonlarca insanın tek bir yürekle dinlediği bir ozanın yaşadıklarını belki...
Ya da ağlayan bir çocuğu gülümseten bir babanın
O tarif edilemez mutluluğunu

Değiştirmem gereken bir Dünya var önümde
Daha bir gökyüzünün altında
Yemyeşil ovalarında
Çok daha mutlu insanların yaşayacağı bir gün
Hayal kurmanın
Ve de uğraşmanın gerçekleştirmek için hayalini
Yasak olmadığı
Korkudan çok sevginin hükmettiği bir Dünya
Belki hayal olsa da yüreğimde ve zihnimde
Yaşadığım bu gezegeni daha güzel yapmak için çalışmalıyım yine de

O kadar kısayken bana verilmiş zaman
Yine de mutluyum
Paylaşabildiğim için hayatı tüm dostlarımla
Ã?ğrenebildiğim için hissedebilmeyi özgürce
Anlayabildiğim için ne güzel olduğunu yaşamanın
Mutluyum...
Bana yaşamayı öğreten tüm dostlarım
Hepiniz sağolun...