FrpWorld.Com

"Yetmiyor zaman" gerçekten çok hoşuma gitti. Her zaman derim ya layığıyla cevap vermeye çalışayım:

O kadar çok şey var ki yapacak
Saatler günlere sığmıyor
Günler haftalara sığmıyor...
Hepsi için bir kişi yetmiyor,
Sadece düşünmek bile bütün vakti alıyor.
Ne yapmaya kalksan vaktin az.
Yaşamaya kalksan,
Hayatlar ömürlere sığmıyor...

Bir Gün Yeniden Gelirsen

Bir gün gelirsen yeniden yine pencerenin önünde bulacaksın beni
Bekleyeceğim seni belki de saatler önceden
Yıllar önemsiz olacak
Sanki dün gibi
Kurduğum hayaller unutturmayacak zaten bana seni
Ve ben uzatacağım sana ellerimi
Belki dans edeceğiz
Ya da sadece oturacağız batan güneşi seyrederek
Hayır kaybedilen yılları anmayacağım bir an bile
Yine göreceğim ya seni
Yine beraber olacağım ya seninle
Yetecek bu bana

Sen dönmeyeceğim bir daha dedin ya bana
Yine de gelirsen bir gün yine
Unutma
Ben unutmayacağım
Bekleyeceğim seni her zaman.

OZAN FİRBLE

YARA VAR İÃ?İMDE

Söylemek anlatmak zor kimi zaman
Gülmeyi de öğrenmek gerekiyor bazen
Ağladığında yüreği insanın
İçime hapsetsem de bazen kanayan yarayı
Gizleyemem ki kendimden
Yalan söyleyemem

Bir yara var içimde
Anlatması zor
Bir dostun acısı da olsa da bir nedeni
O değil sadece
Nereden başlanmalı bilmiyorum
Bir yara var içimde
Yalnız onu yazabiliyorum.

Yeni Bir Yazarın Sözleri

Bir an için yedinden düşünüyorum yazdığım hikayeyi
Her şey daha farklı olabilirdi belki de
Çok daha güzel olabilirdi hikaye
Çok daha iyi anlatabilirdi
Anlatılması gerekenleri
Ancak olmadı işte
O an hikayeyi yazdığımda
Ã?yle çıktı ellerimden kelimeler

şimdi tekrar tekrar düzeltmeye çalışmak
Daha beter edecek her şeyi
En doğrusu belki de izin vermek onun da gelişmesine
Benden bağımsız bir yaşamı var sanki onunda
Ya da bir süre sonra ne yapsam değiştiremediğim bir kaderi
Ne olursa olsun o benim hikayem ama
Seviyorum onu...
Benden bir şeyler taşıyor içinde...
Bir bakıma bazen günler bazen yıllar önceki beni de anlatıyor bana
Ã?yle yakın ki öyküdeki insanlar bana...
Sanki ellerini tutacak kadar..

Yine de bir mesafe var
Ulaşılmaz...
Belki bir zaman geçmeli bu mesafenin nasıl bir şey olduğunu anlamak için
Henüz erken belki

Yeni bir yazarım ben ne de olsa...
Uzun zamandır bir ozan olsam da
Henüz anlatamasam da neden öyle olduğunu
Farklı bu
Ve de güzel...
Kimbilir belki de şiir yazmak kadar.

BU BAHAR MEYDAN OKUYORUM

BU BAHAR MEYDAN OKUYORUM.
GERÃ?EKLERİNE DÃ?NYANIN
BANA YAPAMAZSIN DİYEN İNSANLARA
KORKULARIMA
BENİ DURAKLATAN
ELİMİ UZATMAMI ENGELLEYEN TAM EN DOğRU ANDA
YA DA İKİ ADIM Ã?TEMDEYKEN HEP ULAşMAK İSTEDİğİM YER
DURDURAN BENİ

HAYATA MEYDAN OKUYORUM
BUGÃ?NE KADAR YAşADIğIM TÃ?M BAşARISIZLIKLARA
KAYBEDİLEN DOSTLARIN İÃ?İMDE AÃ?TIğI YARALARA
YILLARA MEYDAN OKUYORUM
Ã?OCUKLUğUMU VE GENÃ?LİğİMİ ALMAK İSTEYEN BENDEN
BENDEN GERÃ?EKÃ?İ OLMAMI İSTEYEN
ARTIK HAYAL KURMANIN ZAMANI GEÃ?Tİ DİYENLERE
MEYDAN OKUYORUM...

EğER BİR SONU OLMAYAN OYUNSA HAYAT
O ZAMAN KENDİ SEÃ?TİğİM ROLÃ? OYNARIM OYUNDA
EğER BİR SINAVSA BENİ BAşKA BİR DÃ?NYAYA HAZIRLAYAN
KENDİM SEÃ?ERİM SORULARI Ã?ÖZME YÃ?NTEMİMİ

KUşATSA DA İMKANSIZ DİYENLER Ã?EVREMİ
GAZETELER BAğIRSA DA YAZILARINDA
ARTIK İMKANSIZ YENİ BİR DÃ?NYA YARATMAK DİYE
ONLARCA TELEVİZYON
BİNLERCE OKUL
TEK BİR İNSANI YARATMAK İÃ?İN KURULMUşSA ASLINDA
MEYDAN OKUYORUM HEPSİNE
BU BAHAR HER ZAMANKİNDEN FAZLA KENDİM OLACAğIM...
DEğİşTİREMESEM DE DÃ?NYA'YI
DEğİşMEYECEğİM KENDİM
İNADINA

OZAN FİRBLE

UYKUNUN BÃ?YÃ?SÃ?

Gözlerimde beliren hafif bir sarhoşluk
Yavaşça sarıyor vucudumun kalanını
Bu anlarda daha farklı oluyor Dünya önümde
Duygularım zihnimden çıkıp katılaşıyorlar sanki
Daha özgürce yaşıyorum mutlulukları da acıları da
Hayallerim dokunacakmış gibi yaklaşıyor
Uzaktaki dostlar daha bir yakın oluyor bana
Uyku çağırıyor bir yandan beni
Bir yandan ben bitmemesini istiyorum o anın

şİMDİ BAşLIYOR SINAV

Zemin dalgalandı ayağımın altında
Düşünmeden hareket etmeye zorlarken beni fısıltılar
Direniyorum
Meydan okudukların üzerime geliyorlar ilk defa
Beni korkutmak istiyorlar
İstiyorlar ki hareket edemeyeyim ben
Sarsınlar etrafımı sinsice

Bu defa değil
Bu defa söz verdim Dünya'ya ve kendime
Farklı olacak bu defa

Nasıl akıp gidiyor zaman
Bir nehrin akışı gibi
Bazen tüm nehirle bir hissdiyorum kendimi
Bazen her şeyden kopmuş bir parça
Kendi başıma olmak güç veriyor bazen
Bazen tüm evrende var olan ben kalmışım gibi
Korkuyorum...
Özlüyorum arkadaşlarımı
Bazen de kendimi
Bir zamanlar var olan kişiyi
Ya da daha farklı olsaydı yaşamım
Belki bugün var olabilecek olanı
Korkum bazen yükselip boğazıma kesse de nefesimi
Ya da öfkem ve nefretim
Yine de eminim
Güçlüyüm onlardan bugün
Onlar yönetemiyorlar beni
Milyonları yönettikleri gibi
İntikam alıyorlar bazen evet
Bazen tutup omzumdan hareketsiz kılıyorlar onca zaman
Yine de her seferinde atıyorum onlarım üzerimdeki elini
Devam ediyorum yoluma yeniden
Onlarsa seyrediyorlar gidişimi

KORKU Ã?AğI

Kendi yarattığımız kabuslarla çevrilmiş çevremiz
Kabuslarımızda insanlar var
Görüyor ve paylaşıyoruz onların acılarını
Ancak üzülemiyoruz bile onlar için
O kadar güçlü ki etrafımızı saran korku
Yapamıyoruz.

Özgür zannediyoruz kendimizi
Ancak özgürlüğümüzü bile almış korkularımız
Arkadaş bulamama korkusu belirliyor
Hangi kıyafeti giyip hangi müziği dinleyeceğimizi
Parasız kalma korkusu belirliyor mesleğimiz
Ã?ocukluğumuzda kurduğumuz hayaller yerine
Ne zaman ne söyleyeceğimizi
Hangi şakaya güleceğimizi
Ã?ocuğumuzu nasıl yetiştireceğimizi
Korkular belirliyor bice zamandır.

Bir çember etrafımızda
Bazen onu unutmak yokmuş gibi davranmak istiyoruz
Ama gerçek
Dünyada gördüğümüz dokunup kokladıklarımıdan bile
Onu kırabilir miyiz?
Tek başımıza ? ? ?
Peki bedeli nedir kırmanın?
Yalnız kalmak belki....

Ancak kendimiz olabilmek varsa işin ucunda
Değmez mi denemeye
Hem kimbilir belki de
Hala vardır Dünya'da
Bizi olmamız gerektiği gibi değil de
Olduğumuz gibi kabul edecek olanlar.

Bir çağ yaşıyoruz.
Farklı bir çağ bu
Ancak adacıklar vardır her çeğda
Karanlıkların ortasında umudu simgeleyen
Kimbilir bir ada oluruz biz de belki
Belki de yeniden geldiğinde aydınlık
Bizim adamız öğretir insanlara
Görmeyi
Yeniden...

Düşündüm Bugün
Once işin arasında
Üstelik de zaman yokken
Üstelik de söz vermişken kendime
Düşünmeyeceğim bir süre artık diye
Düşündüm yine
Alışmışım bir defa
Zor bırakmak
Ã?ylesine yaşamak
Soru sormadan
Zor
İster miyim böyle bir yaşamı
Bazen hiç olmazsa
Aklımda düşünceler olmadan
Ã?ylesine var olmak Dünya da
Güzel olurdu her halde

Ama zor
Hele tek başımaysam
Hele karışmışsa Dünya'nın hali
Hele de gelecek karınlık bir belirsizlikse önümde
Hele ben her gün yeniden sorguluyorsam hayatı
Zor o zaman...

Kimbilir belki farklı olur
Zamanı gelince...
Düşünmekten ben yine vaz geçmem ama...
Yine de...

HIZLI şİİR

Günün haftanın zamanın
Delice akan bir nehir gibi
Ya da esip geçen bir rüzgar
Başımı döndürdüğü anda yazdım seni
Vaktim o kadar az ki
Hoş gör beni
Seninle olamadım doyasıya
Ã?ylesine yazılmış birkaç satır
Ve de bir imza kaldı geriye...
Kimbilir neler anlatırdın
Kimbilir...
şimdiyse yalnızca
Geçip giden zamanın şiiri olabildin sen.
Özgünüm şiir üzgünüm.
Ã?yle acımsız ki hayat bazen insanlara
Ben de sana acımasız davrandım biliyorum
Ama üzgünüm.

Yorgunum
Ama farklı bir yorgunluk bu
Sanki yorgun olmayı özlemişim
Ya da yorgun olabilmeyi
Hep güçlü olduğuma
Kendimi bile inandırmışım sanki bir süre
Ã?yle ki
Yorgunum evet deyip
Üstelik de dinlenmek için de değil
Yapmam gerekenleri yaparken
Kabul etmeyi yorgun olduğumu
Unutmuşum nice zamandır.
Oysa
Güzel bir yorgunluk bu
Damarlarımda dolaşmasını hissetmek
Yeniden yaratıyor sanki beni

Bir Bahar Günü

Gökyüzü bulutlarla kaplı
Başka bir mevsim olsa kasvetli denecek nerdeyse
Ancak ilkbahar bugün
Ağaçlar yemyeşil
Hayvanlar dolaşıyor neşeyle
Ben yeniden kalktım ayağa ve yürüyorum
Bulutlar sıkmıyor içimi bugün
Onlar sulayacak toprağa
Ve toprak atacak dertlerini sırtından
Yeni bir gün başlayacak sonra...
Masmavi bir gökyüzü
Ve gökyüzünü aydınlatan sımsıcak bir güneş ile.

İnsanlar Var Uzakta...

Gözleri farklı hepsinin
Mutlu, kızgın, yorgun belki
Kimbilir belki kaybetmiş umudunu ne zamandır
Ya da gülümsüyor yeniden başlayan güne
Binlerce farklı dili konuşuyorlar
Ve aynı dili konuşanlar bile anlayamıyor bazen birbirini
Yine de bir gözyaşı ya da kahkaha yetiyor bazen
Onca dilin yapamadığını yapmaya
İnsanlar yalnız, çaresiz, bir kenara atılmış
İnsanlar güçlü, umutlu, dimdik ayakta
İnsanlar tüm karanlıklara rağmen etrafında ışık saçan
Ya da teslim olmuş
Unutarak ne zamandır içinde çığlık atan o benliği
Ve en büyük kötülüğü kendine yaptığını bilmeden
Acı ve keder saçan etrafa
İnsanlar var binlerce milyonlarca milyarlarca
Hepsi ayrı yine de bütün
Sesleri kulaklarımda
Bakışları gözlerimde
Hiç tanımayacak olsam da neredeyse hiçbirini
Yine de sevdiğim çok sevdiğim insanlar...

Yüzyillara yayilan bir düsmanlik ayirsa da bizi
Savasmis olsak da defalarca seninle
En kötü seyleri yapsak da gunu gelince birbirimize
Bir öfke kaplasa da içimizi düsününce gecmisi
Degistirir mi bu aramizdaki görünmeyen baği
Tavernalarimi unutabilir misin sen benim
Ben senin kahvenden vazgecebilir miyim hic?

Bir deniz degil kafamizdaki sinirlar ayirmis bizi
Binyillar kurallari tarihin belirlemis sinirlari
Ama yine de yapabiliriz vre kardesim
Ne sinirlari asti insanoğlu
Biz niye asamayalim aramizdaki siniri
Hem gostermedi mi tarih bize
Dusmanligin bile bir onurunun oldugunu?