istanbul ve ben

[opium_dream]

bekleyen bir ruhun eli açmış küçük bir yakınlarıydık beklide köprünün aşağısında bir yerlerde hep onu bekleriz hep onun için yaşarız peki bu yaşam neydi peki bu acele nereydi bilinmezliğe daha iyiye yoksa sonu belli olmayan karamsarlıklarıma istanbul vapurla karşıya geçerken martıların şarkı söylediği yunusların eşlik ettiği büyük gemilerin arasından adeta köşe kapmaca oynar gibi süzülerek karşıya geçmek hele birde o karşıda sevdiğine kavuşmak bir bekleyişi sona erdirmek bu istanbul sonu beli olmayan aşkların kenti hayallerimin bir köşesinde şehrin iki yakasında da aynıdır ha kalmışsın pier lottiye gitmişsin ha Maçka parkına ha aşiyan ha kandilliye ha Ã?sküdar’a ne fark eder içinde sevgi olduktan sonra Ortaköy sahilinden bebeğe doğru yürümek elinde kağıt helva sevdiceğinin gözünde bir damla yaş akarcasına bir mutluluk en güzeli bu değil mi İstanbul aşkların şehrimi yoksa gitgide karmaşıklığın düzensizliğin aldığı bir metropol mu kimine göre evet kimine göre hayır ama benim için İstanbul hep bilinmezliğin en güzel aşklarımın sevdiklerimin ev sahipliği yaptığı sonsuz güzelliklerle dolu erişilmesi zor aslında sevdiğine bir çok acının yanında ona sevgiyi de armağan etmesi ne kadar acı çeksem de ne kadar üzülsem de İstanbul benim için her zaman erişilmeyi bekleyen yeniden fethini bekleyen endamının içine bir çoklarını saklamış entrikaları yalanlarıyla aşklarıyla sözün bittiği yerde başlayan ve herkes için bir dönüm noktası olan İstanbul kaybettiklerimi bulmaya bulmaktan ziyade kazandıklarımı görmeye geldim ben her gelişimde ayrı bir tat ayrı bir aşk var içimde ama son zamanlarda bu aşk yerini bir hastalık gibi içime işleyen ve içimden kopması imkansız bir hale geldi ne oldu da istanbula bu kadar aşıkken birden onun düşmanı oldum bu düşmanlık İstanbula mı yoksa kalb kırıklarına ev sahipliğimi yapması mı bilemiyorum ama gitgide hayattan soğumaya ve soğudukça yaşamdan aldığım zevk ve o güzelim şehri İstanbulun kostantinapolisin gözümde ve gönlümde küçülmesi artık ne bir şehir var aklımda nede yeni bir aşk kalbimin kapıları kapanmak üzere bir daha hiç açılmamasına gözlerim ise son kez istanbulu görmenin heyecanı ve hüznü içinde martı sesleri ve ada vapurunun son gidişi son gidişiyle birlikte içimde ki hüznü arttırması artık elveda İstanbul elveda sevdiğim elveda