FrpWorld.Com

Bölüm 1 : Uyarı


Noraid irkilerek kulübedeki odasında uyandı.


Korudaki ilk günleri sakin geçmişti; Başdruid efendi Joras'ın himayesinde olmak ona güven ve umut aşılasa da geceleri kendiyle başbaşaydı.

"Artık çocuk değilsin." Demişti Joras ona. "Doğa ruhları ile konuşabiliyorsun oğlum. Geleceğin parlak olmalı."

"Evet efendim." Demişti Joras. Toprağı arındıracaktı. Tüm hayatını bu uğurda feda etmişti. Doğanın hizmetkarlığı zor ama 'eğer başırabilirse' sonsuz bir umut sağlayacak kutsal bir görevdi.

Kalktı; cüppesini ve asasını kuşanarak çıktı orman koruluğuna.

Efendi Joras etrafta görünmüyordu. Nerede olduğu bilinmezdi. Yaşlı druid o kadar fazla süredir bu topraklardaydı ki, artık diyarla bir bütün olmuştu.

"Nasıl olsa beni bulacaktır" diye düşündü Noraid. Bu sırada yanına Gelaith gelmişti.

"Sonunda uyandın." Dedi. Gelaith belki bir asırdır buralarda dolanan bir elf korucusuydu. Gümüş yayı ve oklarıyla korunun kıdemli askerlerinden biriydi.

"Evet...Aynı rüyayı gördüm."

"İblisi mi?

"Evet..." Noraid asasına dayanarak rüzgarı ve ağaçları dinledi. Cevap vermediler.

"Bir uyarı olabilir mi?"

"Ã?yleyse bile neden bana geldi? Efendi Joras'ın bile bundan haberi yok."

"Onun herşeyden haberi var Noraid. Ã?ğrencisinin rüyalarını da elbet görebilir."

Noraid başını salladı. "Haklısın. Neler olduğundan haberi vardır."

"Değişen birşeyler var. Bunu ben bile farkediyorum. " Dedi elf ve zarif yürüyüşüyle uzaklaştı.

Genç druid düşündü : "Uyarı öyle mi? O iblis neyin uyarısı olabilir?"

Noraid düşünürken cüppesinin etekleri rüzgarda dalgalandı; meşe asasına baktı. Yıllar önce Efendi Joras vermişti bunu ona. "İçindeki tılsımı zamanla çözeceksin" demişti. Genç druid henüz bunu öğrenemese de asasının asaleti ona kuvvet veriyordu.

"Belki de..." Dedi druid. "Belki de efendinin bahsettiği tehlikeler bunlardır."

"Doğa herzaman düzen içinde kalamıyor." Demişti yaşlı druid. "Her zaman tehdit altındadır. Dengeyi sağlamak bizim görevimiz..."


Yer sarsıldı; fakat Noraid korkmamıştı. "Efendi Joras" dedi.
ak sakallı druid çok yaşlıydı. Genel olarak çağırdığı doğa elementlerinin üzerinde yolculuk ederdi.

Bu kez de dev bir "toprak ruhunun" omzuna binmiş, heybetle geliyordu. Ã?ğrencisini görünce gülümsedi.

"Selam Noraid." Dedi kısık sesiyle.

Noraid saygıyla eğildi. "Selam sana efendi Joras."

"Düşünceli görünüyorsun evlat."

"Sana birşey danışmam gerek..."

"şimdi olmaz." Diye kestirip attı yaşlı adam. "Gece konuşuruz. Güneyde bazı orklar avlanıyorlar. Sayıları oldukça fazla ve vahşilikleri bölgeyi rahatsız ediyor. Onları birşekilde uzaklaştırmalıyız. Korucuları gönderirdim; ama sanırım senin gitmen daha faydalı olur."

"Pekala. Fazla uzun sürmeyecek efendim..."

Yaşlı druid gitmişti bile. Devasa toprak ruhunun attığıadımlar yeri titrtmeye devam etti.


Devam edeceğim.

Noraid ilerlemeden önce gözlerini kapatarak bir ismi fısıldadı. "Dorias"

Koca boz ayı bir anda yanında beliriverdi. Hırçın ve vahşi bir görünümü olmasına rağmen Noriad'a itaat ederdi.

"Haydi dostum. Ziyaretçilere bir göz gezdirelim."

Üstüne bindiği ayıyla birlikte koşarak ilerlediler. Asasını sırtına asmıştı : "Belki de buna gerek kalmayacak" dedi içinden.

Yaklaşık bir saat sonra ilk orklar gözlerine çarptı. Koca deri zırhları, baltaları ve oklarıyla gelmişlerdi; kükreyerek konuşuyorlardı.

Noraid Dorias ın üzerinden inerek orkların önünde selama durdu.

"Merhaba efendiler. Ne yaptığınızı sorabilir miyim?"

Birkaç ork irkilierek gelene baktılar : "Senni illgillendirmmezz lanett yaratıkk!"

"Korkarım ki ilgilendiriyor dostlarım. Eğer avlanıyorsanız başka yerde yapmanızı öneririm. Lütfen gidin."

Orklar hiç düşünmediler. Silahlarını ellerine aldıkları gibi saldırıya geçtiler; koşarak savaş çığlıkları attılar.

Noraid birşeyler fısıldayarak ellerini havaya kaldırdı. Dev sarmaşıklar topraktan yukarı fırladılar ve druidin etrafını yeşil bir duvar gibi kapadılar. Bu sırada Dorias iki orku yere sermişti bile.

Sarmaşıklara yaklaşmaya cüret edenler derhal onlarca metre uzağa fırlatıldılar.

Noraid element büyülerini yerinde kullanmayı denedi; iki orka alev topları, diğerlerine de yıldımlar indi.

Savaş bittiğinde sağ kalanlar da artık geldiklere yöne can havliyle kaçmıştı.


"Koruya geri döneliim."

Noraid koruya geri döndüğünde korucuların ellerinde silahları hazırda beklediklerini gördü.

"Gerek kalmadı doslarım. Fikir birliğine vardık" Sırıttı.

"Sahi mi?" dedi Gelaith. " Konuştun mu onlarla?"

"Hayır, fakat, birşekilde ikna oldular." Bu kez Gelaith gülüyordu.

"Hah! Yeterince kibar davrandığından eminim!" dedi gülerek.

"Hişşt, susun bakalım! Bu kadar şamata yeter!" diyerek belirdi efendi Joras. "Noraid, ne yaptığını sanıyorsun? Element büyülerini buradan hissettim! Arka arkaya bu kadar zıt büyüler yapılmaz!"

"Fakat ben..."

"Toprağın dengesini karıştırdın. Daha dikkatli olacaksın!"

"Özür dilerim..."

Joras fıldır fıldır gözlerini açarak baktı ona. Genç öğrencisi kesinlikle çok yetenekliydi. Onu fazla azarladığını farketti.

"Herneyse... Benimle gel, konuşalım."

Efendi Jorasın kulübesine girmişlerdi. Joras oturarak Noriad'a da oturmasını işaret etti.

"Konuş bakalım. Neymiş canını sıkan? Görüntüler mi geliyor aklına?"

Noraid şaşırmıştı. "Evet efendi Joras."

"Nedir gördüğün?" dedi kaşlarını çatarak.

"Bir..bir iblis. Sanıyorum bir Balor. Dev gibi bir yaratık..."

"Balor mu?" dedi Joras. Düşündü.

"Evet efendim. Bir uyarı olabilir mi?"

"Bilimiyorum. Fakat rüyaya giren iblisler tesadüf değildir. Uyarıyı herkes yollamış olabilir. Seni koruyan ve kollayan herkes."

"Ã?yleyse tehlikede miyiz?"

"Bunu zaman gösterecek şimdilik yapmamız gereken dengeyi korumak. Her zaman dediğim gibi."






"