Büyü Konseyi (RPG)

[Eldarin]

Laeral güvensizce ileriyi izlerken ağzından belli belirsiz kimsiniz sözü çıkmıştı.

Sözlerin hemen sonrasında Laeral tekrar ayak sesleri duydu. Bu sefer ses arkasından gelmişti ve hızlıca atılmıştı adımlar!

Ardından Laeral loş bir ışığın hemen ilerisindeki salondan dışarı doğru yaklaşmakta olduğunu farketti. Birisi buraya yaklaşıyordu.

Duvara yansıyan kandil o esnada bir gölgeyi daha ele verdi. Ama bu sefer herhangi bir ayak sesi duyulmadı...

[Lareal Duin]

Lareal artık düşünemiyordu...Ağzı kurumuştu uzuvlarını hissedemiyordu.
İçinden bir an kaçıp gitmeyi düşündü ama sonra buraya gelebilmek için verdiği mücadeleyi hatırladı ve daha berrak düşünmeye başladı.

Kendi etrafında dönerek ona doğru gelenlere baktı.Yada en azından o öyla sanıyordu.Işık sızan salona doğru çevirdi bakışlarını ve kendini kontrol etmeye çalıştı

[Lareal Duin]

Kalbi küt küt atıyordu.Nerdeyim ben,şimdi ne olacak?
Arkama dönüyorum ev titrek ışığın geldiği yöne doğru bakıyorum.

[Eldarin]

Kandilin karşılıklı duvarlara yansıyan koyu turuncu ışığı daha bi belirginleşti. Holdeki kimse koridora ve üçlünün bulunduğu yere geliyordu.

Lareal Duin endişeyle karışık ışığn geldiği yöne bakarken o 2 metre kadar yukarıda duran bir kandil gördü. O kandil karanlığın içersinde havada duruyormuş gibi gözükürken birden bir cüppe havalandı, bir siluet belirginleşti.

Kandili tutan eller ve yarıaçık önkol görülebiliyordu şimdi. Işığın gerisinde kalan beden ise bir siluet halindeydi. Cüppe çizgileri yine kandil ışığıyla koyu turuncu br görünüm kazanmıştı.

Kimse, tok ve kalın sesiyle holden ileri doğru seslendi.

"Kim var orada? Kimsiniz?"

[Lareal Duin]

Sonunda belirsizlik sona erdiği için biraz da olsa rahatlayarak:

-Ben Lareal Duin.Buraya büyü sanatının inceliklerini öğrenmek için geldim diyorum ve hafif bir reverans yapıyorum...

[Eldarin]

Suret sesi duyduktan sonra o tarafa doğru yaklaşmaya başladı. Cüppesi boş koridorda hışırdarken ayağının dibinden derinin mermere sürtünme sesi geliyordu.

Kandil Lareal e yaklaşırken ardındaki adamda konuşmasına devam etti.

"Kuleye geldin? Peki kulenin bundan haberi var mı ki? Peki o sesler neydi öyle? Birşeylerin kırılma sesini duydum."

Adam hızla o tarafa yaklaşmaya devam etti. Lareal şimdi kendini, daha önce etrafında birileri varmışta şimdi hepsi birden sağa sola dağılmış, onu yalnız başına bırakmış gibi hissetmişti.
Burada o gelmeden evvel birşeyler mi olmuştu acaba?

Bu düşünce, insanı daha farklı düşüncelere itiyordu. Lareal bunları düşünürken avuçlarını iki yanında sıkmıştı.

[Lareal Duin]

Sersemliyorum.Ben sey..

-Ben herhangi bir şey duymadım efendim diyorum tedirgince.

Buda ne demek oluyordu.Bu adamda kimdi peki ya diğer ayakseslerine ne olmuştu?Kafası binlerce soruyla doluydu

[Eldarin]

"Nasıl hiçbirşey duymadın?" dedi tok ses. Sonra daha hızlı bir şekilde Lareal'e yaklaştı.

Adam meşalesiyle yaklaşırken zeminin üzerine dökülmüş parçalar parıldamaya başlamıştı. Etrafa gümüşi ışık parçaları dağıtmaktaydı bu parçalar.
Yerdeki kırık cam parçalarını Lareal ile birlikte holden çıkan adamda görmüştü.

"Olamaz! Sonsuzluğu Gösteren Ayna! Onu sen mi kırdın yoksa!!!"

Zeminden birkaç tıkırtı geldi, ardından ne adamdan ne de Lareal'den çıkmayacak derecede kalın ve yankılı bir ses kulaklara doldu.

"YARDIM EDİİİİİİİİİİİİİİİİİİNNN!!! LÃ?TFENNNNNN!!!"

Ama, ama, ama...

Ses yerden geliyordu???

[Lareal Duin]

Lareal tamamen şok olmuştu.Ses...ses yerden geliyordu.Bir yere birde adama baktı.Durumu tamamen kavraması zaman aldı ve :

"Be-Ben içeri girdim ve sonra siz geldiniz hiç birşey görmedim..."DEDİ

Bir yandan sesin geldiği yöne baktı.Allak bullak olmuştu:

- ayrıca o aynayı da kırmadım dedi kararlı bir sesle.

[Eldarin]

Adam hızla ayna kırıklarının olduğu yere geldi, elindeki kandili hemen yere koyarak ayna kırıklarını biraraya toparlamaya başladı. Durum onu oldukça tedirginleştirmişti.

"Sen yapmadın? Peki kim yaptı bunu, hiçbirşey bilmiyor musun?"

"YARDIM EDİN! BURASI YARATIKLARLA DOLU! HEPSİ BENİ İZLİYOR!"
Yerden ses gelmeye devam etti, cüppeli kişilikte yere dönmüş ve zemini izliyordu.

"Kimsin sen evlat?"

"YARDIM EDİN..YARDIM EDİN..YARDIM EDİN..YARDIM EDİNNN!!!"

"Neler görüyorsun orada"

"AAAAAAAAAARRRRRRRRGGGGGHHHHHHH!!!!!!"

"Evlat! Neler oluyor orada!"

Ses gelmedi...

Cüppeli adam zemine odaklanmış bakmaya devam etti. Birkaç saniye içersinde alnı boncuk boncuk ter damlalarıyla dolmuştu. İki avuçiçi de zemine yapışmış, ayna parçalarını pür dikkat izliyor, tüm tedirginliği ile yüksek sesle konuşmaya devam ediyordu.

"Hey! Orada mısın evlat?"

Lareal o tarafa yaklaştığında görecekti ki, yerdeki kimi ufalanarak toz haline gelmiş, kimi daha büyük parçalar halindeki ayna parçaları, yüzü kesikler içinde yatan bir erkek vardı. Adamın suratı kan revan içinde kalmıştı. Kukuletası boynuna sıkıca dolanmıştı.

Lareal bir an büyüyü ciddi anlamda kendi kendine sorgulaması gerektiğini düşünmeye başladı. Birisi depresif bir ruh hali aldığında ya da tehlikeli bir durumun içine düştüğünde genelde hep böyle yapardı zaten.

Büyüye güvenilmeli miydi? Büyüye hakim olunabilir miydi? Bunun bir bedeli var mıydı? Eğer varsa, Lareal bu bedel kaldırabilir miydi? Her ne olursa olsun???

Lareal bunları düşünüyordu, yine de ikilinin önlerindeki mesele çok büyük gibiydi...

[Lareal Duin]

Lareal'in kafası karmakarışık olmuştu.

Ã?ağrıyı ilk aldığından beri bu konuyu hiç düşünmemişti.Onun amacı belliydi kuleyi bulmalıydı.O büyüyü istiyordu başka herhangi bir şey değil ama şimdi...

Gelen yardım çığlıkları düşüncelerini böldü...Hiç ses çıkarmamaya çalışarak büyücünün yanına gitti.Ve oradaki adamı gördü.Ama adam neredeydi aslında aslına cam ın içinde miydi yoksa onlar sadece bir görüntüyü yansıtıyorlardı?!

Tekrar mırıldandı."Ne oldu burada böyle?

Ve "yanlış bir zamanda gelmişim" diye içinden geçirdi...

[Eldarin]

şaşkınlık

Tedirginlik

Korku

Büyü



Adam ne yapacağını şaşırmıştı. Sözler ağzından hıpızlı çıkıveriyordu.

"Sen... İsmin neydi bilmiyorum... Ona yardımcı olabilir misin?... Ben bir büyücü değilim, yalnızca bir kütüphane görevlisiyim. Basit bir yamağım ben sadece... Sen büyü yapabilir misin? Onu nasıl çıkaracaız buradan... Ha!...Söylesene...Ayna kırılmamalıydı...Anlıyor musun?..Kırılmamalıydı!"

Ada Lareal'e dönümş yalvarırcasına bu sözleri söylemekteydi. Bu sırada toplanmış ayna parçalarının içine hapsolmuş adamdan tekrar acı bir çığlık yükseldi.

"AAAAAAAAAAAA!!! YAPMAYIN!!! YAPMAYINNNNN!!! IGGGGGGGGGHHH!!!"

Adam Lareal'in omzuna yüklendi, gözleri kocaman açılmıştı.

"Ona yardım etmeliyiz!...Birşeyler yap! Ã?abuk!"

Kütüphane görevlisi şimdi hızlı ve derin nefes alıp vermekteydi...

Böyle bir durum karşısında ne yapılabilirdi ki???

[Lareal Duin]

Lareal şaşkına dönmüştü.

-Ben sadece bir çırak olmak için geldim buraya daha aynanın ne olduğunu bile bilmiyorum!dedi
Sanki bir şey arar gibi etrafına bakınarak adama döndü.

-Herkes nerede?Burada yetkin bir büyücü yokmu, kulenin efendisi nerede?!

Bir yandan bedenini bir öfke dalgası sarıyordu.

-NEDEN birini çağırmıyorsun dedi

[Eldarin]

"Kimi çağırayım? Kulenin Efendisini mi? Ama onu daha önce hiç görmedim. İsmini de bilmiyorum. Nasıl çağırabilirmki kendisini?
Bilmiyorum, Konsey kulesi ben buraya geldiğim zamandan beri hep böyle sessiz, tenhadır. İnsanlar kuleye girerler sonra üstlerine bir sükunet yorganı örtülür, bir daha onlardan hiç ses seda çıkmaz ki. Kulenin Efendisi içinde bu böyle.
Ama sen kuleye gelmişsen kulenin efendisi seni görmüş olabilir. Kendisi kulenin üst katlarında bir yerlerde olabilir. Kulenin kaç katı var onu da nilmiyoruz gerçi...

Ne yapacağız söylesene!!!"

Adamın dizleri ve elleri titremekten şakır sayıyordu. Korku ve telaşesi öyle birleşmişti gözleri yaşarmıştı. Titreyen ellerini birbirine sıkı sıkı geçiren cüppeli kişilik ellerini uyluklarının arasına yerleştirmişti, vücudunun üst kısmını ileri geri dengesizce hareket ettiriyordu.

Adamın vücudu olduğu gibi titriyordu! Daha önce hiç böylesine birşeyle karşılaşmamış gibiydi...

[Lareal Duin]

Sinirleniyorum.

-Aman ne güzel sukünet içinde tıpkı bir mezar gibi.

Duruyorum biraz sakinleşerek:

- Pekala madem üst katlarda olabilir bakalım ne varmış orada belki adamakıllı birisiyle karşılaşırımda sona erer bu keşmekeş.

Sertçe adama dönerek:
-"Birde burada yaşıyorsun.Bırak titremeyide bana yolu göster"diyorum