Büyücülük Sınavı...

[WizardOfQuarks]

Uzun siyah pelerinini ince vücuduna dolamış drow, soğuk havayı hissetmeden ve düşüncelere dalmış bir şekilde hedefine doğru ilerliyordu. Ay ışığının altında, olduğundan daha büyük ve tehditkar görünen kuleydi bu hedef.

Heyecanı gittikçe artmış ve karmaşık düşünceler yavaş yavaş yok olup yerini tek bir düşünceye bırakmıştı: Acaba diyarın ustalarından biri olabilir miydi? Sınava girmekten çok kaybetmekten korkuyordu. Hayatı boyunca bu anı beklemiş, bu an için çalışmış ve hayatta kalmıştı. Artık Xyra’nın beklediği an gelmişti.

[Lord Necros]

Gecenin sessizliği ve karanlığı içinde tehditkâr görünümlü kuleye ilerlerken, korudaki ağaçlardan düşen kurumuş yaprakları bastıkça hışırtılar çıkıyor, bu tedirgin sükûnette yankılanan bu ses üzerine Xyra'nın tüylerini ürpertiyordu. Kule terk edilmiş gibi duruyordu. Tüm pencereleri karanlık, kapıları kapalı, içi sessizdi.

Drow en sonunda kapıların önüne geldi ve öylece durdu. Bu tekinsiz kule onu içeri alacak mıydı?

[Lord Necros]

Bu geceydi. Bu gece o kapıdan içeri girmeliydi. Biliyordu ki bu son fırsattı ve eğer bu gece giremezse bu kapılar asla bir daha açılmazdı.

Kule terk edilmişti. Xyra artık bundan emindi. Kimse bu kadar kayıtsız kalamazdı. üstelik kule kapkaranlıktı ve içeriden hiç ses gelmiyordu. Koru ise sanki...ölü gibiydi.

şafağa kadar bekledi orada Xyra. Güneşim ilk ışıkları göğü kızıl bir aydınlıkla kaplarken zamanın olduğunu ve artık içeri alınmayacağını biliyordu.