Yanlızlık.... neden ve ne zaman?.....

[felix_felis]

Genelde her zaman kendimi böyle hissederim... Hep yalnızımdır... Ne biliim yanımda arkdaşlarım bile olsa hep aynı duyguyla içerlerim...
İnsanları da fazla sevmem zaten çok boş gelirler bana... Konuştuğum 5-6 dostum dışında herkese herşeyimi anlatmam... Zaten arkadaş edincek vaktim de olmadı ki hiç benim... Babam hep ordan buraya taşındı ben de şehir şehir dolaştım...
Ama en çok kendimi ilk sevgilimden ayrıldıımda yalnızve çaresiz hissetmiştim... Çok sefil bi duygu... Bir daha yaşamayı hiç ama hiç göze alamam... Fazla yalnızlık ii diiil kardeşim ama alışıksan da herşey değişir...

[Rhonin]

Kendimi en çok yanlız hissettiğim zaman sevgilimin beni terk etmesiydi ve şey bi şey daha var onu söylemek istemiyorum ayrıca köpeem olmasada çok yanlız hissederim ama kendimizi ne zaman yanlız hissetmiyoruz ki evde yanlız kal aynı şey aslında değil ama kendimizi alıştırmak lasım neyseahh dediğim gibi en çok sevgilim beni terkettiğinde yanlız hissetmiştim kendimi...

[barabus]

bu soru bana hep tuhaf gelmiştir; sanki sorulması gereken " kendini ne zaman yalnız hissetmezsin ?? " gibi geliyo bana

açıkçası fiziksel yalnızlık pek başıma gelen bişey değil ; evde 4 arkadaş kalıyoruz bi sürü kişi tanıyorum falan , ama ençok kendimi fiziksel olarak yalnız hissettiğim an ; üniversitenin ilk 1.5 yılı evde yalnız kalmıştım oydu


ama diğer tarafdan kolay anlaşılır biri pek eğilim genelde de konuşmaktan çok yapmayı tercih ederim bu yüzdende bireyselliği seviyorum galiba ,, bide çok insan çok dert

bence insanın sevdiği bi kişi onu yalnızlıktan uzaklaştırır ama diğer taraftanben kendimi istiklal de dolaşırken bile çok yalnız hissedebilirim ve sanırım istanbulun beni hüzünlü yanı eğlenceli yanından daha çok çekiyo


ne biliyim bu ara biraz melankoliğim (umarım doğru yazmışımdır) galiba ....


NOT : bunu yazarkende yalnızdım....

[Logan]

bu aralar arkaşlarda bir cafee gitimizde yan yan oturan çiftleri görünce yanlızlık hisediyorum...

Yada baba sı ile eylene çocukları görünce...

işte le bide akşamlar internete msn kimse yokken ...

[Beckett]

Ben kendimi yalnız hiç hissetmedim.Yani mutlaka olmuştur ama ben hatırlamıyorum,ki hatırlamadığıma göre kalmadım.Bir defa fiziksel olarak yalnız kalmam imkansıza yakın.Sadece 4 kankam da saolsunlar 15dk kafa dinletmiyorlar.Artı evde ebeveynler saolsun.Yaklaşık 20 ye yakın kuzenim var(İnanmayan özelden ulaşsın )Ve birçok da arkadaşım,arkadaş sayısını gerçekten hiç hatırlamıyorum ama yolda yürürken 25-50 adımda bir durup muhb. etmek zorunda kalırım...

Gelelim manevi yalnızlığa...Onda da yalnız kaldığım söylenemez.Hatta arada bir yalnız kalmak istesemde olmuyor.İnsan kendini nadasa bırakmalı bana göre.2-3 ay hiç kız olmadan takılacaksın.Ama olmuyor işte.Küçük yaştan beri o konudada şanslıyım.Yada şanssızım ne bileyim karar veremedim üfff

[uwriel]

nedeni yok. yalnızız. bu gayet açık bir gerçek. üstüste yaşadığınız olayların yavaşça karşınızda soyduğu bir gerçek. 40 yaşında 3 çocuk annesi bir striptizci gibi. kaçınılmaz olarak soyunuyor, bunu yapmak zorunda; tıpkı bizim onu izlemek zorunda olduğumuz gibi. ortaya çıkan şeyi biliyoruz, ne gördüğümüzü de ama bu bizi kesinlikle mutlu etmiyor. kesinlikle. elbette sevdiklerimiz vardır, bir anne, bir baba, bir kardeş veya bir sevgili. dostlar, kankalar, arkadaşlar vs.. sevmek ve sevilmek yalnızlıgın çözümü değil ne yazık ki. aslında yalnızlık çözümü olan bir problem de değil. çünkü o bir problem değil, bizim bir parçamız. dışardan gelen sesleri bastırdıgında zihninin en karanlık köşesinde, yüreğinin en izbe sokaklarında her zaman duyumsayabildiğin bir arkadaş o. tıpkı diğerleri gibi. ama her zaman çok sevimli biri olmadığını itiraf edeyim en azından bana karşı. hatta genelde pek soguktur kendisi. ama en takdir edilesi tarafı intikam alma yeteneğidir. eğer bir şekilde onu bastırırsanız, birine bağlanarak mesela, onu iterseniz, unutmaya çalışırsanız; pek ses etmez gibidir. beklemeyi bilir, lanet olsun çok iyi bilir. sewdiğiniz insanla konusurken kelimeler ipek, zaman su gibi akıp geçer. yalnızlık ise karanlık yerinde bekler, herşeyi duyar oradan. her şeyi görür. ettiğiniz her kelimeyi, yüzünüzdeki her gülümsemeyi, onun gözlerini, mimiklerini hepsini görür kahrolası şey ve evet sonunda ona geri döndüğünüzde, bunu o kadar iyi kullanır ki. "bak beni kimlere, nelere değiştin !" der. kayıp gitmiş herşeyi, arkamızda sessizliğe gömülmüş her anı o çıkarır tozlu raflardan, tekrar önümüze koyar. "bak bak buydu yaptığın ! haha aciz mahluk seni, kimmiş en sevdiğin, seni her daim kucaklayan ?" der kibirli ve merhametsiz bir yüzle. ama haklıdır. yaşananlar bittikten sonra yatağınızda seviştiğiniz, yine yalnızlıgınızdan başkası değildir. teni ne kadar soguk olsa da..

not: kelimenin doğrusu yanlızlık değil yalnızlıktır. lay lay..

[mefistofeles]

Kendi yalnızlığından korkar hale geldi mi insan başkalarını görüp bir de
işte o zaman ölmenin zamanı gelmiştir
Ben öldüm öleli sensiz kaldım
Hep seni düşünüyorum
Sensiz...
Kimsesiz...
Yalnız...
--------------------------
Neden soruyorsun anlamıyorum
Yalnızlıkla sensizliği
Hani adamı öldüren hançer değil de brütüs olur ya onun gibi
Bıktım senden...
Sensizlikten...
Ölümden...
Herşeyden...
----------------------
Zaman
Tek düşmanım tek sevgilim tek naletim
İşte o zaman hani uğruna şiirler yazdığım zaman anla ki
Bittim
Sensizlikten ...
yalnızlıktan...

//Mod:Mesajınız birleştirilmiştir.Konu ile ilgili olduğu için silmedim,ama bir daha ki sefere herhangi bir şiirinizi göstermek istiyorsanız.Lütfen Bal Likörü Salonununda ki Bard Birliği'ni kullanın.