Grom: Thrall... The blood haze has lifted... I felt the demon's blood burning in my veins... I... have... freed... myself...
Thrall: No old friend... You have freed us all...
Katılıyorum. Orcları sevmemi sağlayan oyun warcraft 3 deki orc senaryosundaki bu son cinematic ' de gerçekten çok duygusaldı .
[b:bc27a75495]Ignorance is not bliss, merely uninformed misery.[/b:bc27a75495]
Ama en kötüsü bence Turambar Turin'in kaderiydi. Ayni Silmarillionda ki sayisiz kahramanin- Turgon, Fingolfin, Thingol ve ölen digerleri-kaderi gibi. Faener'un ogularinin silmarileri aldiktan sonrada ölmeleri kötüydü. Büyük oglunu- ismini unutum-severdim
Hakikatten Turambar Turin'in hayatı tamamiyle keder dolu bir hikaye...bir insan bu kadr bahtsız olabilir mi?? Tabii Morgoth un direkt lanetini üzerlerine yaymış olması da bu bahtsızlık içinde önemli tabii:P Bu arada Feanor un büyük oğlun adı Maedhros olması lasım
Galathiniol ın dediği gibi Gandalf'ın ve Frodo'nun Orta Dünya'dan ayrılış sahnesii
içiimm bi garip oluyoo ya.. Daha bi sürü war ama yazsam forumda yer kalmaz
Onun ölümünün ötesinde bir hüzün olabilir mi?
Noldor'un Fingolfin'in ölümünü öğrendiğinde üzüntüsü o kadar büyük oldu ki hakkında ağıt bile yakılmadı,yapılamadı. Fingolfin'in ölümü o yüzden hiçbir şarkıda geçmez...
Zaknafein,Montolio,Sturm,Tanis. Bunların ölümleri baya bi etkilemişti beni. Zak adam gibi yaşayamadan ve tam da Drizzt ona kavuşmuşken ölmüştü. Montolio Drizzt i anlyabilen ve adam eden ii bi rangerdı. Sturm genc sayılırdı,tam anlamıyla yeni şovalye olmuştu ve dha Alhana'ya kavusacaktı(nasip deilmiş ). Tanis ise öyle bi ölümü haketmemişti. Sen o kadar kahramanlık yap,bunlara rağmen bok gibi bi hayat yaşa ve bok yoluna git. Olacak şey deil. Feanor ve oğullarına da üzülmüştüm ayrıca.
flint benide baya üzmüştü,raistlinin kendisini aşkı için cehenneme kapatmasıda çok duygulandırmıştı,bide iblis savaşları serisinde en sonda Elbryanın başına gelen (sölemiim kitabın sonunu) olayda kötüydü,salvatore iyimserliği ve şansı kitabın sonunda korucudan yana kullanmamış ,ha bide aynı serinin 1. kitabında yelebekçinin ölümü
"Sadece zayıflar,büyülü eşyalara ihtiyaç duyarlar"
Zaknafein Do'urden 'in iki ölümü de beni aşırı etkilemişti, epey bi süre etkisinde kalmıştım.
Harry Potter ve Zümrüdüanka Yoldaşlığı'nda Sirius Black'ın başına gelenler tüm camia için kötü oldu tabii ama naplm ölenle ölünmez, ben yatağa yatıp o adam için ağladığımı hatırlıyorum.
Gerçi o kitapta her sayfada ağlamıştım o ayrı.
Bir de geçenlerde Shiki isimli karakterle masa üstü Samurai Showdown oynamıştım. Orada yolarkadaşım Tachibana Ukyo'nun Zankuro'yu öldürebilmek için kendini feda etmesi gözlerimin yaşlarla dolmasına yol açmıştı...
et verba, et arma vulnerant...
(sözler de kılıçlar gibi yaralar)
Her ne kadar Kara şövalye olsada son da onurlu bir biçimde öldüğü için Steel diyorum ya da Yüzük Kardeşliğinin sonunda yaptığı hatayı farkedip Hobbitleri kurtarmaya çalışırken ölen Boromir...
En hazin son, ki bu olay yüzünden depresyona girdiğimi bile iddia edebilirim, Kara Kule serisinin 4.kitabında, Büyücü ve Cam Küre'de, Roland'ın sevdiği Susan Delgado'nun haksız yere yakılmasıydı
Bunun dışında Sturm'un surların tepesinde, ejderhaya karşı göğsünü gere gere cesurca durduğu sahne bile gözlerinizi doldurmak için yeter de artar.Kılıcı yere düştüğünde gözyaşlarınız çoktan boşalıvermiştir zaten.(tüylerim diken diken oldu bak gene)
Son olarak vereceğim örnek biraz konsept dışı olabilir ama eklemeden edemeyeceğim .Cesur Yürek filminde William Wallace'nin öldüğü sahne bambaşkadır.İnsanı ağlatır ama kederden değil sevinçten ağlarsınız.Gök kubbenin altında böyle insanların yürümüş olduğunu, inançları uğruna ölümü seve seve kucaklayan insanların olduğunu bilmek, güzeldir.Sizi güçlü ve inançlı yapar.Umutlarınızı yeşertir.
Devotion eludes
And in sadness I lumber
In my own ashes I am standing without a soul
She wept and whispered: "I know..."
William Wallace'ın ölümü beni hıçkıra hıçkıra ağlatmıştı. Adam herşeyin sonuna kadar özgürlüğü için savaştı, özgürlüğü için herşeyini feda etti, özgürlüğü için öldü. ölürken filmin başında İngilizlerin öldürdüğü sevgilisini gördüğümde tüylerim kolumdan kopacak gibi olmuştu. İçimde önce umutsuzluk yeşermişti ama çektiği tüm o acıların sonunda özgür olarak ölmesini ve sevdiği kadına kavuşmasını sağlaması bana tüm acılarına değdiğini düşündürtmüştü. Sonra William Wallace adına sevinmem gerektiğini ve gözyaşlarım yalnızca ona imrendiğim için akması gerektiğini anlayıverdim.
Gladiator filminde Maksimus karısının yanmış ayaklarına sarılıp ağladığında ben de ağlamıştım, o ölürken de karısına ve oğluna kavuşacağını bilmek de ayrı bir sevinç gözyaşına yol açmıştı. Adam intikamını almadan ölmedi...
Ölüm neden ağlatır bizi?...
et verba, et arma vulnerant...
(sözler de kılıçlar gibi yaralar)
.
,ha bide aynı serinin 1. kitabında yelebekçinin ölümü
Daha bi sürü war ama yazsam forumda yer kalmaz 
/lawofair copy.gif)
/firehorse_lfwd.gif)
