ÖIğLIKLARIN KALESİ(DÖşMÖş TANRI:AZALIN)

[Firble]

Gnom Galadliriminson sözlerini düşündü.. Kendisine verilmiş öleransı ve kılcı.. Hafifçe gülümsedi. Kalbine girecek kılıçla ilgili tehtidi. Ölümü zaten bir defa tadmıştı ve üstelik sonrasındaki onca şeyi de.. Ã?ığlıklar hala kulaklarındaydı ve dostları onu teketmişlerdi.. Onu.. vicdan azabı ve acılrla bırakmışlardı... Kendi kendine acıların tanrısı Azlin bende seni epey hoşnut kılacak acı var ve onları taşımayı da bırakmayacağım çünkü benim kırk yıl boyunca ben olarak kalmamı sağladılar.
Ama sen seni.... tüm bunları asla bağışlamayacağım. Sen bana acıların her zaman bir dost olmadığını öğrettin acıların tanrısı...
Arkasını döndü ve ilerlemeye başladı.. İçinde ifade edemediği onlarca duygu vardı. Kaleden uzaklaştıkça çığlıklar azalıyordu. Sonra kale ile birlikte yok oldular. Geriye bir şey bırakmadan.. Gnom arkasını gördü.. Daha önce kalenin olduğu yere baktı. Hoşçakal Acıların ve İntikamın Lordu her neye dönüştüysen umarım huzuru bulursun dedi.. Ve ilerisinde duran on kasabaya doğru ilerlemeye başladı.

[galadlirim]

Seçilmiş Savaşçı herkesin gittiğini anladığında yumruklarını sıktı ve Azalinin tahtının önüne çıktı.kalbi hüzünden çıkan bıçaklarla kanıyordu.ve kuşkusu vardı.."Azalin..Seçilmiş Savaşçı nı böyle mi ödüllendiriyorsun?"dedi acı içinde.."Bana söz verdiğin intikamı böyle mi alıyosun?Söz verdiğin vaadleri böyle mi geri alıyorsun?Beni hissiz bir köle yapmak için mi..Acı içinde benliği kaybolmuş..Bir ölümlüyü öldürdün..Benim için belki tek anlamlı kişiyi öldürdün..şimdi Azalin yolunda yürümemi bekliyorsun?Sana körlemesine tapmamı..o..o rahipler gibi..Ve yeni gelenleri benden üstün tutmanı.."

[Azalin]

boş tahtın olduğu odada tek bir ses bile çıkmıyordu. sadece drow savaşçını sinir ve heyecanla körük gibi şişip boşalan ciğerlerinin sesinden başka...

drow bir anda ruhunun bedeninden çekildiğini sandı. canı o kadar acıyordu ki elini gösüne koydu sanki birilri ondan tüm benliğini çekip alıyordu. nerdeyse bütün kalede duyulan bir haykırış çıktı drowun ağzından. o zaman anlamıştı buraya neden Ã?IğLIKLARIN KALESİ dendiğini. ömründe yaşamadığı kadar byük acı çekiyordu birileri ruhunu liğme liğme doğruyordu. beyni ve sinirlweri kontrolü dışındaydı.

yere düştü vücudu istem dışı titriyor ve seyiriyordu. sanki son anlarını yaşayan yaralı bir savaşçı gibi.

son darbe ise aklına gelmişti ilk önce büyücü onu terk eden adam. onunla cocukmuşcasına oynayan...

sonra diyarda tek sevdiği adamın öldürüşü ve o ses " bakalım o senin arkandan bir tek damla gözyaşı dökecek mi ? komutan..." demişti katil...

galadlirim artık çıldırmanın eşiğindeydi. aklı acılarla ve intikam hissiyle dolmuş ve artık bunları taşıyamıyordu.

acılar ve kafasını arkasındaki sisler dağılıpta bilinci yerine geldiğinde yavaş yavaş yerden kalmaya çalıştı. anlayamıyordu neden bunları yaşıyor niye bu kadar acı çekiyordu. belkide cevap olduğu yada olmak üstediği şeydi...

sonra tanıdık bir ses duydu...brutal ve baskın...

"bir daha asla beni sorgulama...bu ikinci uyarım..üçüncüsünde..seni acınacak hale getiririm....kim ve ne olduğun hiç önemli değil...SEÃ?İLMİş.."

[galadlirim]

Acı dinmedi..Ama bilinci gitgide daha da berraklaştı sanki."Seni sorgularım Azalin..Seni senin kendini gördüğünden daha net görüyorum..Seçilmiş..ne önemi var sanki..Sadece sen bileceksin ama artık amacım senden intikam almak için tapmak olacak..Bunu bil..Artık ne geçmişle ne gelecekle ne kendimle sadece o olguyla yaşayacağım.."dedi ve soluklandı.."Ben diğerlerine benzemem Azalin..bunu bil.."

[Azalin]

kaleden çok uzaklarda , belkide kaleye sadece göz açıp kapama mesafesinde bir düzlemde, ruhu huzursuzluk ve nefretle lanetlenmiş bir varlık tarafından tek bir söz dikate alınmıştı:

"Seçilmiş..ne önemi var sanki.."

cevap tek bir kelime oldu:

"yazık..."

[Raistlin]

Kapı şiddetle vurularak parçalanırcasına açıldı. Korkunç bir kahkaha odayı sardı. Karanlığın içinden kırmızı iki göz alev gibi parladı...

"Zayıf yaratıkların burada işi yoktur... Azalin'e ancak ona tapmaya layık olanlar hizmet edebilirler!" Sesi alayla tısladı: "SEÃ?İLMİş!"

[galadlirim]

arkasından nefretle söylenen sözleri duydu..yavaş yavaş döndü ve kendini beğenmiş bir sesle konuştu bunu söyleyenin corax olduğunu çok iyi biliyordu"Sen beni anlayamazsın ..Ben görünüşümle aldatan biriyim..Ve hiçbirzaman sen Seçilmiş olamayacaksın.."sözlerin kıskançlıkla çıktığını çok iyi bilerek,"sen benim Azalini nasıl algıladığımı hiç bilemezsin.."

[Raistlin]

"Hahahaha zavallı sözler... İhanet ettiğinde kanınla yıkanacağıma emin olabilirsin kara *elf*!" son kelimeyi tükürürcesine söylemişti. "Bütün ırkını dünyadan sildiğimde sıra sana da gelecek!" dişlerini göstererek uzun kıvrak diliyle kara dudaklarını yaladı.

"İstersen seni şimdi burada emekli edebilirim kendine güveniyorsan *seçilmiş*. Ne de olsa sen de hepsi gibi ihanet edeceksin... Azalin'e hizmet edemeyecek kadar zayıfsın..."

Sırtından yavaşça dev bir kılıç çıkarmaya başladı. Kırmızı bir metalden dövülmüş cehennemin bir kılıcıydı bu... üzerindeki kırmızı rünler vahşice parlıyordu. Pençeli ellerde tutulmak için özellikle tasarlanmıştı. Kabzasında bir kurukafanın gözlerinden aynı Hellfire'ın gözlerinden olduğu gibi kırmızı bir ışık saçılırken kurukafanın ağzından kara bir duman etrafı sarıyordu. Korkunç yaratık zevkle ağzını açarak kurbanının cevabını bekledi...

[galadlirim]

"Ağzını kapalı tut ..Kokun buraya kadar geliyor..Ben kendimden Seçilmişliğim kadar eminim..Hangi kalede olduğunu unutma,ve sözlerine dikkat et!"

[Raistlin]

Hellfire kahkahalar atarak kılıcıyla kolunda yaralar açmaya başladı. Kılıcın yarısını kara kanına bulayıp sırtındaki kına geri koydu. Korkunç kılıç siyah sert derisini rahatça kesmişti...

"Ã?yle olsun o zaman *kadın*..." Bunu da aşağılayarak söylemişti...

"Lordum Azalin... İstekleklerinizi aynen yerine getirdim."
Hellfire diz çökmekten *çok* uzaktı ve dimdik duruyordu, fakat sesine bir ciddiyet hakimdi...

"Uzaktan izlemek de pek zevkliydi ve emrettiğiniz gibi kan dökülmedi"
Kan kelimesinin telaffuzuyla yaratık pençelerini kuvvetle sıktı ve uzun diliyle kolundaki yarayı yaladı..."

[Azalin]

iki savaşçı birbirlerini nefretle süzerken, raistlinin raporu bitmişti.

iki seçilmiş biri eski biri yeni...

birden kendilerini farklı bir yerde buldular. yer son derece esessiz ve bomboştu. birbirlerinin kalp atışalarını duyabiliryorlardı. ve sadece bu ses bile burda kalede olduğundan fazla huzursuzluk veriyordu. birbirlerine işimzi var burada dercesine bakarken artık gözlerinde şaşkınlık da vardı.

sonra Lordun sesi duyuldu yarı tanrını sesi burda inanılmaz güçlü ve baskılı geliyordu.

"siz ikiniz bir göreve çıkacaksınız. birinizin herhangi bir sebeple ölmesi diğerininde ölmesine sebep olacak. başarısızlık ise asla kabul görmeyecektir."

birden irkilen ikili sanki bir an karşı gelecek gibi oldular ..ama AZALIN i iyi tanıyorlardı. ...

Lord tekrar anlatmaya başladı

"işte göreviniz......."

[Azalin]

Ã?ığlıklar kalesinde Lord AZaLIN seçilmiş savaşçılarına emirlerini verdikten sonra yavaş adımlarla Zamanın Koruyucusunun bedenine doğru ilerledi.

içinde rahat etmeyen onu dürten değişik birşey vardı.pişmanlık ....belki...ama oda adlandıramıyordu...

bunuN anlamı yoktu...bir an düşündü bu adamı neden öldürdüm..... sadece sevdiği içinmi...benim olan bir savaşçıya benim asla bakamayacağım bir gözle baktığı için mi....

Bedenin yanına geldiğinde Brutal sesi etraftaki çığlıkları susturarak yayıldı.

- Senin ardından göz yaşı döktü...

İçindeki huzursuzluk etrafa yayılmışcasına tüm ruhlar inlemeye başladılar.

- Ruhun huzur bulsun..

Yavaş adımlarlA odadan çıkacakken gözü bir anlığına bedenin eline takıldı.

El kıpırdamıştı.

Lord AZalin ruhun bu mücadelesini gördüğünde işi bitmemiş bir ruhun acısını gördü. Yavaş adımlarla geri öndü ve bedene tek bir emir kelimesi söyledi.

"KALK!!"

[Unholy]

Beden olduğu yerden yavaşça doğrulmaya başladı. Yaşam içine doluyor ve acı ile kasılıyordu. Gözlerini yavaşça açtığında biri altın rengi olan gözü kırmızı olmuştu. gözleri artık geleceği göremiyor ve geçmişi görüyordu. Dizlerinin üzerinde durduğunda karşısındaki adama baktı ve kalenin içinde tüm ruhların sesleri sustuğunda bir bağırış yükseldi. İçinde acı barındırmayan bir sesti tek bir duygu hakimdi sesin tonuna intikam.

Unholy yerden yavaşşça kalkarken bedeni gerçek şeklini buluyordu. Gözlerinin ferine doğru kan gibi ilerleyen renk gözlerini tamamen kızıla boyadığında göz yaşları yerine kanlar süzülmey başladı.

- NEDEN...

Ruhlar huzursuzca inlediğinde AZALİN'e baktı. Karşısında onun bildiği Tapınak Koruyucusu yoktu. Tekrar gelen karanlıktan yaratılmış bir varlıktı. Sesi tekrar yayıldı.

- O nerede Lord... Acılarımın kaynağı nerede kalbimin parçaları... Hala canımı acıtıyor...

Yerden tamamen doğrulduğunda saçları grinin tonlarına bürünmüş ve dalgalanıyordu. Gözlerinden akan kanlı yaşlar hiç durmuyordu. Eli kılıcına gittiğinde mermerin yırtılma sesi ile kılıcını çekti.

[Ereshin]

Genç bir büyücü sessizce ilerlemekteydi zamanın kendisi kadar sessiz ve kimse onu farketmeden herşeyin yanından geçip gidiyordu, ama birileri onun farkındaydı en azından birisi farkındaydı, buna emindi......Güç, büyü, hayatta yaşadığı tek aşktı ve herşeyden güçlü, bunu diğer büyücüler gibi laboratuarında oturarak değil dünyayı gezerek bulabileceğine karar verdi ve kendini vurdu yollara......Yıllardır yollardaydı pek çok macera yaşamış pek çok yere gitmişti nereye gittiğini bilmeden, ama bu kez biliyordu........ ilk defa nereye gittiğini biliyordu o "Ã?IğLIKLAR".... evet onlara gidiyordu ve sonunda kaleyi gördü .....Korkumu lanet olsun tüm tanrılara hemde nasıl korkuyordu ....tüm bedenini sarmış olan panik ve kaçma isteğinden kurtulmak için tüm disiplinini kullanıyordu ve sırılsıklam terlemişti ........ "neden" dedi kendisine "neden Ereshin neden oraya gidesinki sen daha düşük seviyeli bir büyücüsün"..... ama geri dönmedi, nedenini biliyordu, Kaleden yayılan gücü, iliklerinde, kanında, kemiklerinde hissedebiliyordu ve o gücü istiyordu.......güç için yaşadı ve güç için öleceğinide biliyordu ama dönmedi ve ilerledi......surların önüne kadar geldi ve girişi göremedi.......hayır tanrım onu arayacak gücü kalmamıştı, bacakları onu taşımayı bıraktı ve dizlerinin üzerine çöktü, başını önüne eğdi, elinde asası mırıldanmaya başladı.....büyüsünün sözlerini tamamladığında kapıyı bulabilmeyi umuyordu.......bitirdi ve bekledi.......................

[Azalin]

Beden olduğu yerden yavaşça doğrulmaya başladı. Yaşam içine doluyor ve acı ile kasılıyordu. Gözlerini yavaşça açtığında biri altın rengi olan gözü kırmızı olmuştu. gözleri artık geleceği göremiyor ve geçmişi görüyordu. Dizlerinin üzerinde durduğunda karşısındaki adama baktı ve kalenin içinde tüm ruhların sesleri sustuğunda bir bağırış yükseldi. İçinde acı barındırmayan bir sesti tek bir duygu hakimdi sesin tonuna intikam.

Unholy yerden yavaşşça kalkarken bedeni gerçek şeklini buluyordu. Gözlerinin ferine doğru kan gibi ilerleyen renk gözlerini tamamen kızıla boyadığında göz yaşları yerine kanlar süzülmey başladı.

- NEDEN...

Ruhlar huzursuzca inlediğinde AZALİN'e baktı. Karşısında onun bildiği Tapınak Koruyucusu yoktu. Tekrar gelen karanlıktan yaratılmış bir varlıktı. Sesi tekrar yayıldı.

- O nerede Lord... Acılarımın kaynağı nerede kalbimin parçaları... Hala canımı acıtıyor...

Yerden tamamen doğrulduğunda saçları grinin tonlarına bürünmüş ve dalgalanıyordu. Gözlerinden akan kanlı yaşlar hiç durmuyordu. Eli kılıcına gittiğinde mermerin yırtılma sesi ile kılıcını çekti.

kılıç arkasında mermer parçaları dökerek olduğu yerden çıktı. kara kılıç bir an savaşçıyı rededercesine titredi ama adamın iradesine boyun eğdi.

unholy etrafında yarı tanrıyı aradı ama yoktu."lanet olsun" dedi. bu kale içinde barınmak istemeyen birisi için tam bir azap kaynağıydı. savaşçı bulunduğu odadan "nerrrdeesssiiiinnnnn...."diye bağırarak dışarı fırlad.ı ama bu sefer aradığı AZALIN deil, drow savaşçıydı.

kalede bakmadığı yer kalmadı. bazen koşuyor nazen yürüyordu ama sürekli olan bir şey vardı.artık kırmızı gözleri hep ağlıyordu.

ona saniyeler gibi gelmişti ama kalenin içinde saatlerce koşturdu ve koşturdu ama yoktu. galadlirim burda değildi.oysa acı çeken ruhu onu buralarda görmüştü. ama şimdi yoktu.

savaşçının aklına tek bir şey geldi o anda: "beni terk etti..."

ve inanılmaz bir nefret ve öfke ile kaleden çıkışı a doğru yola koyuldu...